Ostrowiec Świętokrzyski www.ostrowiecnr1.pl

nie chcem ale muszem

Petru,to taki Komorowski,tylko szybciej mówi-powiedział Cejrowski

Seanse komediowe opozycji dla ostatnich klakierów RPIII.

Mam wrażenie, że etymologia często przywoływanych słów „seanse nienawiści” nie jest powszechnie znana, a szkoda, bo z tego powodu dochodzi do dramatycznych nieporozumień. O seansach nienawiści pisał Orwell, ale w Polsce zasłynął inny autor, jedna z najbardziej odrażających postaci, żydowski komunista Jerzy Urban. Określenie to Urban odnosił do mszy i kazań prowadzonych przez śp. Księdza Jerzego Popiełuszkę. Znając kontekst historyczny i literacki trudno uznać „seanse nienawiści” za adekwatne podsumowanie wydarzeń, które tak często bulwersują Polaków. Czy sejmowe wystąpienie socjopaty Niesiołowskiego w jakikolwiek sposób można odnieść do kazań Popiełuszki i bełkotu Urbana? Czy groteskowe przemówienie Rzeplińskiego do pustej sali sejmowej, ma jakikolwiek związek z Orwellowskim klimatem? W jednym i drugim przypadku mówię stanowcze nie. Od dłuższego czasu tak zwany przemysł nienawiści, który rzeczywiście istniał, przerodził się w przemysł komediowy i to na poziomie slapsticku. Nawoływanie do nienawiści powinno mieć jedną cechę decydującą o skutecznym wywołaniu emocji. Ludzie słuchający Niesiołowskiego albo Rzeplińskiego muszą podrywać się z foteli, pluć przez ekran telewizora na Macierewicza, wychodzić na ulicę i krzyczeć chcemy krwi. Nic podobnego się nie dzieje, co więcej reakcje są dokładnie przeciwne. Przegrana opozycja ze swoim przegranym elektoratem mielą te same inwektywy i związki frazeologiczne, na zasadzie ugryźć nie mogę, to sobie chociaż poszczekam. Niemało mnie to kosztowało, ale przeczytałem kilkadziesiąt komentarzy wychodzących z obozu III RP po wynurzeniach Niesiołowskiego i nie dostrzegłem w nich żadnej nadziei, żadnej odnowy i woli walki o powrót na szczyt władzy. W najlepszym razie ostatni „nowocześni”, siedząc na kupie kamieni, uśmiechali się gorzko i rzucali hasło: „przynajmniej im Niesiołowski nawrzucał”.

Przynajmniej należy uznać za słowo klucz, bo w nim jest zawarta cała rezygnacja i beznadzieja. Oni sami wiedzą, że wszystko się skończyło i nigdy nie będzie jak dawniej. Nie mają cienia pomysłu, co z sobą zrobić w nowych warunkach i dlatego pozostaje prymitywna satysfakcja „przynajmniej nawrzucał”. Jeśli w taki sposób spojrzeć na działania opozycji, a w moim przekonaniu jest to jedyny właściwy sposób, nie ma najmniejszego sensu odwoływać się do seansów nienawiści. Niesiołowski i Rzepliński nie powodują, że Polacy masowo zaczynają nienawidzić Kaczyńskiego, PiS i pozostałych wrogów przyjaźni polsko-radzieckiej. Oni kierują słowa do tych, którzy nienawidzą od dawna i nienawiść rozum im odebrała. Zamiast rozpalonych emocji na skalę narodową, mamy farsę odegraną w remizie przez emerytowanych komediantów, występujących dla pensjonariuszy domu starców „Jesień RPIII”. Jest to bardzo dobra dla Polski informacja, ponieważ wpisuje się w serię zjawisk, które świadczą, że dokonują się zmiany przełomowe i nieodwracalne. Jeszcze 5 miesięcy temu byliśmy świadkami ożywionych debat na temat cenzury i politycznych czystek, gdy z TVP wylatywała funkcjonariuszka Lewicka. W Polskim Radiu przypomniano sobie o hymnie narodowym i grano Mazurka Dąbrowskiego, co godzinę, żeby zwrócić uwagę na nieludzką krzywdę, jaką wyrządzono mediom publicznym.

Wszystko ustało, jak siekierą uciął. Po Lewickiej hurtem wyleciały „gwiazdy”, o Tadli jeszcze ktoś wspominał, Zimoch sam narobił szumu wokół siebie, ale już wyjazd Kreta z TVP skomentowała jedynie najbliższa rodzina. Wysiłki całej ekipy RPIII wzbudzają w narodzie jedynie uśmiech. Dla większości jest to uśmiech politowania lub satysfakcji, że w końcu dzieje się coś od dawna oczekiwanego. Mniejszość ledwie wykrzywia usta w grymasie pocieszenia, który ciężko uśmiechem nazwać. Upokorzeni i pogubieni przedstawiciele byłej władzy nie mają najmniejszej mocy, aby wzbudzić rewolucyjną nienawiść. Zdemoralizowana kadra partyjniacka ledwie utrzymuje nienawiść partyzancką, pochowaną w ostatnich lepiankach „nowoczesnych Europejczyków”. Podejmowane próby prężenia muskułów, kończą się taką farsą, jaką widzieliśmy w wykonaniu PO, Niesiołowskiego i Rzeplińskiego w sejmie. Na nienawiści, wbrew pozorom i porzekadłom, da się zbudować i to w dodatku potęgę. Historia podaje liczne przykłady, z tymi najbardziej tragicznymi na czele. Na komedii, na grotesce, na farsie nie da się zbudować niczego poza podestem dla komediantów i paroma ławkami dla znudzonej, pogrążonej w marazmie publiczności. Dokładnie takie spektakle odgrywają opozycyjni chałturnicy dla ostatnich klakierów RPIII.

Kontrowersje.net