Mam na imię Andrzej :: 19 września 2021 Marta "WYP*******Ć" Lempart zaorana w Bielsku-Białej.
https://www.youtube.com/watch?v=FzdFqOH6qg0
Shorty Polskie :: 24 grudnia 2025 Widz ZAORAŁ Aktywistke | Marta Lempart wyjaśniona NA ŻYWO
https://www.youtube.com/watch?v=ycDm0m8uXJk
Na ryby w świętokrzyskie :: 12 lutego 2026 WULGARNA NIEGDYŚ MARTA LEMPART DOSTAŁA STANOWISKO W RZĄDZIE TUSKA https://www.youtube.com/watch?v=S8zm-wQ2DOs
Można ją posadzić na tej ławce, co to ją bardzo dobrze widać na tym zdjęciu...
https://um.ostrowiec.pl/aktualnosci/laweczka-pamieci-wlodzimierza-sajdy-stanela-w-parku-fabrycznym.html
Pan Donald widocznie lubi takich i takie, co mają coś za uszami. Łatwiej jest nimi sterować?
Łukasz Grudniewski, dziennikarz śledczy z naOstro, wziął temat tirówek na warsztat? Specjalny nadzór nad wątkiem sprawuje, czyli pilnuje, co wolno w nim pisać, a czego nie wolno. Wcześniej promował temat o burdelu na ul. Sienkiewicza, ale skasował http://www.ostrowiecnr1.pl/forum/watek/tirowki/
„Smells Like Jarosław Górczyński”
-
(zwrotka 1)
W Ostrowcu miasto śpiewa, hałas niesie się,
Prezydent w ogniu zarzutów, ale mówi: "To nie ja, to nie ja!"
Materiały wybrane, prawda schowana gdzieś,
Sądy czekają na bitwę, kto tu kłamie, kto jest fałszem?
-
(refren)
Smells like Jarosław Górczyński,
Polityka śmierdzi w powietrzu,
Są dowody czy iluzja?
Miasto w chaosie, krzyczy cisza... (...)
-
1a) https://pastewaves.com/player/cb74a483-c4a1-45d4-ad11-292208f43ee8
https://web.archive.org/web/20260609210535/https://pastewaves.com/player/cb74a483-c4a1-45d4-ad11-292208f43ee8
1b) https://pastewaves.com/player/c01d36d4-62f2-4d94-a5a3-fc664eff136a
https://web.archive.org/web/20260609211940/https://pastewaves.com/player/c01d36d4-62f2-4d94-a5a3-fc664eff136a
---
„Smells Like Jarosław Górczyński”
https://uploads.pastewaves.com/uploads/cb74a483-c4a1-45d4-ad11-292208f43ee8/audio.mp3
https://uploads.pastewaves.com/uploads/c01d36d4-62f2-4d94-a5a3-fc664eff136a/audio.mp3
No ale jakie te prawa stały się powodem nadania nazwy? Wiemy?
Oto krótki, humorystyczny mini esej: Kobiety i skwarki – rozważania przy kuchennym ogniu
Kobiety i skwarki mają ze sobą więcej wspólnego, niż mogłoby się wydawać na pierwszy rzut oka. Skwarki powstają po długim i cierpliwym przetopieniu słoniny. Na początku są niepozorne, ukryte w tłuszczu i pozbawione wyrazistości. Dopiero czas, temperatura i odpowiednie warunki wydobywają z nich chrupkość, aromat oraz charakter.
Podobnie bywa z kobietami. Życiowe doświadczenia, codzienne wyzwania i nieustanne obowiązki sprawiają, że z biegiem lat nabierają siły, pewności siebie i niepowtarzalnego smaku życia. Tak jak najlepsze skwarki nie powstają w pośpiechu, tak również dojrzałość i mądrość wymagają czasu.
Skwarki potrafią wzbogacić nawet najprostszą potrawę. Dodane do ziemniaków, kapusty czy pierogów zmieniają zwykły posiłek w ucztę. Kobiety natomiast często nadają barwę codzienności, wnosząc do niej troskę, energię, poczucie humoru i kreatywność.
Oczywiście porównanie kobiet do skwarek należy traktować z przymrużeniem oka. Skwarki są chrupiące, pachnące i niezwykle popularne w kuchni, lecz nawet najdoskonalsza porcja nie dorówna złożoności ludzkiego charakteru. Jeśli jednak można wyciągnąć z tej analogii jakąś naukę, to być może taką, że zarówno w kuchni, jak i w życiu, najcenniejsze rzeczy często rodzą się dzięki cierpliwości i odpowiedniemu „przetopieniu” doświadczeń.
Kobiety i skwarki – rozważania przy kuchennym stole (część II)
Jeżeli pierwsza część tych rozważań dotyczyła procesu powstawania skwarek, to druga powinna zostać poświęcona ich dalszym losom. Bo przecież skwarka nie żyje dla samego przetopienia. Jej przeznaczeniem jest znaleźć się na stole, pomiędzy miską ziemniaków a talerzem kiszonej kapusty, gdzie może w pełni objawić swoje walory.
Podobnie jest z kobietami. Ich siła nie polega wyłącznie na zdobywaniu doświadczeń, lecz także na tym, co potrafią z nimi zrobić. Mądrość nabiera znaczenia dopiero wtedy, gdy służy innym. Ciepło jest wartościowe wtedy, gdy można się nim podzielić. A poczucie humoru najlepiej smakuje w dobrym towarzystwie.
Przy kuchennym stole skwarki pełnią funkcję wyjątkową. Nikt nie organizuje uczty wyłącznie dla nich, a jednak ich brak zostaje natychmiast zauważony. Są dodatkiem, który sprawia, że wszystko wydaje się pełniejsze. W życiu wielu rodzin podobną rolę odgrywają kobiety. Często działają poza głównym planem, organizując codzienność, łagodząc konflikty i pamiętając o tysiącu drobiazgów, których inni nawet nie dostrzegają.
Istnieje również pewna prawda dotycząca zarówno skwarek, jak i ludzi. Nadmiar nie zawsze służy. Nawet najlepsze skwarki jedzone codziennie mogą się znudzić. Tak samo człowiek, który nie znajduje czasu dla siebie, ryzykuje utratę własnej energii. Warto więc pamiętać, że odpoczynek jest potrzebny zarówno kucharzowi, jak i bohaterce codziennych obowiązków.
Przy kuchennym stole odbywają się najważniejsze rozmowy. To tutaj opowiada się historie, wspomina dawne czasy i planuje przyszłość. Skwarki mogą być tylko dodatkiem do posiłku, ale często to właśnie przy ich aromacie rodzą się rodzinne anegdoty. Kobiety natomiast nierzadko stają się strażniczkami tych opowieści, przechowując pamięć o ludziach i wydarzeniach, które mogłyby zostać zapomniane.
I dlatego, siedząc przy stole, warto spojrzeć z życzliwością zarówno na skwarki, jak i na kobiety. Jedne i drugie przypominają bowiem, że prawdziwa wartość nie zawsze krzyczy najgłośniej. Czasem wystarczy odrobina ciepła, trochę charakteru i umiejętność sprawiania, by zwyczajny dzień stał się nieco lepszy.
Oto finałowa część utrzymana w satyryczno-eseistycznym tonie, która spina motywy kobiet, skwarek i skwerów:
Kobiety, skwarki i skwery – rozważania o prawach kobiet
Po omówieniu kobiet i skwarek przy kuchennym ogniu oraz przy kuchennym stole nadszedł czas na wyjście z domu. Bo choć kuchnia jest miejscem ważnym, świat nie kończy się na progu. Za oknem znajdują się skwery, place, ulice i instytucje, czyli przestrzeń, w której rozstrzygają się sprawy znacznie poważniejsze niż stopień wysmażenia słoniny.
Skwery są miejscami szczególnymi. Teoretycznie należą do wszystkich. W praktyce jednak bywa różnie. Jedni zajmują większość ławek, inni muszą długo szukać wolnego miejsca. Podobnie wygląda historia praw kobiet. Formalnie wiele społeczeństw uznało zasadę równości, lecz droga od zapisów do codziennej rzeczywistości bywa równie kręta jak alejki w miejskim parku.
Przez stulecia kobiety często słyszały, że ich naturalnym środowiskiem jest kuchnia. Tymczasem historia pokazała, że równie dobrze radzą sobie w laboratoriach, parlamentach, na uczelniach, w przedsiębiorstwach i wszędzie tam, gdzie potrzebne są kompetencje, wyobraźnia oraz odpowiedzialność. Okazało się, ku zdziwieniu niektórych, że umiejętność przygotowania pierogów nie wyklucza zdolności kierowania państwem, prowadzenia badań naukowych ani zarządzania wielkimi organizacjami.
Skwarki w naszej opowieści pozostają symbolem doświadczenia. Każdy człowiek przechodzi własny proces „przetapiania” przez życie. Jednak prawa obywatelskie nie powinny zależeć od tego, kto przeszedł trudniejszą drogę ani kto głośniej skwierczy na patelni publicznej debaty. Powinny wynikać z prostego faktu bycia człowiekiem.
Skwery natomiast przypominają o przestrzeni wspólnej. O miejscu, gdzie różni ludzie spotykają się mimo odmiennych poglądów, doświadczeń i oczekiwań. Prawa kobiet nie są więc wyłącznie sprawą kobiet. Są częścią pytania o to, jak urządzić wspólny skwer społeczeństwa, aby każdy miał dostęp do ławki, światła i ścieżki prowadzącej tam, gdzie chce dojść.
I tak dochodzimy do końca naszych rozważań. Skwarki uczą cierpliwości. Kuchenny stół przypomina o znaczeniu wspólnoty. Skwery pokazują wartość równego miejsca dla wszystkich. A kobiety? Kobiety od dawna udowadniają, że nie potrzebują specjalnych przywilejów ani osobnych alejek. Wystarczy, by drzwi były otwarte, zasady uczciwe, a miejsce przy stole i na skwerze dostępne na równych prawach.
Wtedy zarówno społeczeństwo, jak i obiad mają szansę wyjść naprawdę dobrze.
