Ostrowiec Świętokrzyski www.ostrowiecnr1.pl

A co do psychoterapii to nie zgodzę się że to docieranie do nieświadomości. Jest to prędzej grzebanie w świadomości. I niekiedy nie mamy kontroli nad tym co z nami robią. Np jedna z terapeutek stosowała na mnie psychoanalizę bez mojego przyzwolenia czym mi bardzo zaszkodziła i wywołała tym samym psychozy i próby samookaleczenia. Odgrywanie jakiś ról czy teatrzyków albo grzebanie w przeszłości wypytywanie o fajne chwile ze śp matką na co nie mogłem odpowiedzieć. A wszystko przez źle postawioną diagnozę. Że to borderline z reakcjami psychotycznymi. I może tak agresywna psychoterapia pomoże takim ludziom. Ale jak się ma schizofrenię hebefreniczną współistniejącą z chorobą afektywną dwubiegunową też z reakcjami psychotycznymi jest inaczej. Może AI podpowiada że są to zaburzenia schizoafektywne ale zaszufladkowanie dwóch śmiertelnych współistniejących jednostek chorobowych pod zaburzenia osobowości to jakby chcieć ugasić pożar wieżowca 1kg gaśnicą samochodową. Ta nieakceptacja zasad i norm społecznych uważanie ich za przekleństwo a nie coś co ma trzymać społeczeństwo w porządku albo że wszyscy powinni być równi mieć jednakowe prawa to nie bd przestępstw bo po co kraść jak każdy ma to samo. Był taki muzyk Aaron Carter z mojego rocznika i słuchałem go na kaseciaku w podstawówce. I gość jakiś czas temu się utopił w wannie i nie było to samobójstwo. Tylko właśnie się porobił xanaxem i sprężonym powietrzem z puszki. I miał właśnie schizofrenię i chorobę afektywną dwubiegunową. I powiem tak że jak się ma do tego lekooporność to jest przechlapane. W ogóle leki tylko zmniejszają objawy a nie zmieniają mózgu o 180stopni. To tak jakby lek przeciwbólowy miał zastąpić wizytę u dentysty. A jak się gryzie czy dotyka językiem i tak coś boli. Tyle że zęba może ten dentysta wyrwać kleszczami. A z mózgiem tak się nie da. Dlatego pozostaje jedynie brać leki a jak się nie wytrzyma wyjazd do Holandii i wypicie gorzkiego płynu i po 5min koniec. A do terapeuty chodzić jak do kolegi się wygadać jeszcze jak się nie jest podatnym.

Wciąż funkcjonujemy w rzeczywistości, w której przemoc — zarówno ta fizyczna, jak i systemowa — pozostaje jednym z podstawowych narzędzi organizowania życia społecznego. Nie wynika to wyłącznie z historycznych naleciałości ustrojowych, lecz z głębiej zakorzenionych mechanizmów ludzkiej natury: skłonności do rywalizacji, dominacji i odwetu. Państwo, podobnie jak dawne struktury o charakterze resortowym, legitymizuje określone formy przemocy, jednocześnie delegitymizując inne, tworząc w ten sposób pozorny porządek moralny. W efekcie przemoc „legalna” — stosowana w imię prawa, bezpieczeństwa czy stabilizacji — nie tyle eliminuje przemoc jako taką, ile ją instytucjonalizuje i reprodukuje pod kontrolowaną postacią. To prowadzi do sytuacji, w której nie kwestionuje się samej zasady użycia siły, lecz jedynie to, kto i w jakich okolicznościach ma do niej prawo. W takim układzie trudno mówić o rzeczywistym zerwaniu z przeszłością — zmieniają się formy i uzasadnienia, lecz fundament pozostaje niezmienny: przekonanie, że bez przemocy nie sposób utrzymać porządku.

Zmiana dotychczasowego stanu rzeczy nie dokona się ani poprzez proste odrzucenie istniejących struktur, ani przez moralne potępienie przemocy czy dominacji. Systemy społeczne — podobnie jak systemy edukacyjne — mają zdolność do reprodukowania samych siebie, odtwarzania relacji władzy i utrwalania przekonań, które czynią je pozornie nieuniknionymi. W tym sensie zarówno instytucje państwowe, jak i szerzej rozumiane mechanizmy organizujące życie społeczne, działają jak aparat reprodukcji: nie tylko zarządzają rzeczywistością, ale też kształtują sposób jej postrzegania, normalizując przemoc jako narzędzie utrzymania porządku.

Pierwszym krokiem jest więc rozpoznanie tej reprodukcji — ujawnienie, w jaki sposób przemoc zostaje wpisana w ramy legalności, racjonalności i konieczności. To moment demistyfikacji: dostrzeżenia, że to, co uchodzi za naturalne i niepodważalne, jest w istocie wynikiem historycznych i politycznych procesów. Bez tej diagnozy każda próba zmiany pozostaje powierzchowna, bo uderza w objawy, a nie w mechanizmy.

Drugim etapem jest opór, który nie może ograniczać się do reaktywnego sprzeciwu wobec pojedynczych przejawów systemu. Opór w tym ujęciu oznacza świadome zakwestionowanie samej logiki, według której przemoc — czy to fizyczna, czy instytucjonalna — uchodzi za ostateczne narzędzie rozstrzygania konfliktów. To próba wyjścia poza narzucone ramy, w których wybór sprowadza się do tego, kto ma prawo stosować siłę, a nie czy jest ona w ogóle uzasadniona. Taki opór ma charakter zarówno intelektualny, jak i praktyczny: obejmuje zmianę języka, którym opisuje się rzeczywistość, oraz praktyk, które tę rzeczywistość podtrzymują.

Ostatecznie jednak sama krytyka i sprzeciw nie wystarczą. Trzecim wymiarem jest upełnomocnienie — proces, w którym jednostki i zbiorowości odzyskują zdolność do definiowania własnych warunków działania poza logiką dominacji. Nie chodzi tu o przejęcie istniejących narzędzi władzy, lecz o ich przekształcenie lub przekroczenie. Upełnomocnienie oznacza budowanie alternatywnych form organizacji życia społecznego, w których relacje nie opierają się na przymusie i kontroli, lecz na współzależności, odpowiedzialności i negocjacji.

Dopiero napięcie między tymi trzema wymiarami — reprodukcją, oporem i upełnomocnieniem — tworzy realną przestrzeń zmiany. Bez rozpoznania mechanizmów reprodukcji opór pozostaje ślepy; bez oporu reprodukcja trwa niezakłócona; bez upełnomocnienia zarówno jedno, jak i drugie nie prowadzi do trwałej transformacji, a jedynie do przesunięć w obrębie tego samego porządku.

Zmiana dotychczasowego stanu rzeczy nie polega na „włamaniu się” w istniejący porządek ani na jego siłowym przejęciu. Tego rodzaju wyobrażenia — choć nośne — reprodukują dokładnie tę samą logikę, którą próbują podważyć: logikę kontroli, dominacji i narzucania rozwiązań z zewnątrz. Alternatywą nie jest więc silniejsza ingerencja, lecz przekształcenie samego sposobu, w jaki system odnosi się do własnych napięć, sprzeczności i kryzysów.

Punktem wyjścia staje się tu uznanie, że trwała zmiana nie może zostać wprowadzona bez udziału tych, którzy w systemie funkcjonują. Nie chodzi o wydobycie „ukrytej prawdy” wbrew ich woli, lecz o wytworzenie warunków, w których możliwe staje się jej artykułowanie. Oznacza to przesunięcie z modelu interwencji na model współuczestnictwa: zamiast narzucać rozwiązania, tworzy się przestrzeń, w której różne doświadczenia i perspektywy mogą zostać wypowiedziane, usłyszane i przemyślane.

W tym ujęciu kluczowe znaczenie ma praca na tym, co już jest obecne, lecz często pozostaje niewidoczne lub zneutralizowane przez obowiązujące schematy. System nie wymaga zewnętrznego „odczytania”, lecz raczej uruchomienia procesów autorefleksji — zdolności do rozpoznawania własnych mechanizmów działania, powtarzalnych reakcji i utrwalonych sposobów interpretowania rzeczywistości. To, co bywa opisywane jako „rozbrajanie”, nie oznacza zniszczenia struktur, lecz ich przeformułowanie poprzez zrozumienie funkcji, jakie pełnią.

Warunkiem takiej transformacji jest jednak zmiana samej relacji między tym, co reguluje, a tym, co jest regulowane. Tam, gdzie dominuje przymus, pojawia się opór lub podporządkowanie — oba te efekty podtrzymują istniejący układ. Dopiero wprowadzenie elementów zaufania, bezpieczeństwa i realnego wpływu umożliwia przesunięcie z reaktywności ku sprawczości. System zaczyna wówczas działać nie poprzez tłumienie napięć, lecz poprzez ich rozumienie i przekształcanie.

Wbrew pozorom nie jest to proces mniej wymagający niż bezpośrednia interwencja — wymaga czasu, konsekwencji i gotowości do konfrontacji z własnymi ograniczeniami. Jednak tylko w ten sposób możliwe staje się wyjście poza reprodukcję tych samych schematów. Zmiana nie polega wtedy na zastąpieniu jednej formy kontroli inną, lecz na stopniowym przekształcaniu warunków, w których kontrola przestaje być podstawowym narzędziem organizowania całości.