Ostrowiec Świętokrzyski www.ostrowiecnr1.pl

No i jaki masz tym problem? To weź i posprzątaj, a nie dupę na forum zawracasz.

Wyprawki i dyplomy dla najmłodszych ostrowczan! [GALERIA ZDJĘĆ]

Hania, Ingrid, Filip i Szymon, to tylko niektórzy z głównych bohaterów dzisiejszej V Mlecznej Gali w Ostrowcu Świętokrzyskim. Impreza zorganizowana została w budynku Centrum Kształcenia Ustawicznego w Ostrowcu Świętokrzyskim.

Autor: Łukasz Grudniewski, dnia 2019-03-16, 14:40

Łukasz Grudniewski/naOSTRO.info

V Edycja Mlecznej Gali zgromadziła około 60 najmłodszych ostrowczan wraz z rodzinami, którzy przyszli na świat od początku kwietnia do końca sierpnia 2018.

– Do każdego wysyłamy imienne zaproszenia, rodzice potwierdzają nam swoje przybycie. Hasłem przewodnim tej wyprawki jest: „Bociania sprawka, prezydencka wyprawka” Później rodzice i dziadkowie, przechodzą na ściankę promocyjną. Robimy im pamiątkowe zdjęcia, które przysyłamy jako pamiątkę z tej uroczystości – mówi Tomasz Gębka zastępca Naczelnika Wydziału Planowania i Rozwoju w Urzędzie Miasta w Ostrowcu Świętokrzyskim. – Jest też specjalny wykąłd przygotowany dla rodziców. Po wykładzie następuje druga część, w której chcemy aby dzieci i rodzice poczuli się jak VIP-y. Zapraszamy, aby przeszli czerwonym dywanem, gdzie z rąk prezydenta odbierają wyprawkę – mówi Tomasz Gębka.

Jak podkreśla, co roku starają się zapraszać innych ekspertów z różnych dziedzin, które mogłyby zainteresować świeżo upieczonych rodziców. Gościem ubiegłorocznej Gali była Edyta Jungowska. W tym roku z wykładem wystąpiła Ewa Winnicka, ekspert w zakresie żywienia najmłodszych dzieci, specjalizująca się w terapii zaburzeń karmienia i połykania.

Tłumaczyła jak mądrze karmić dzieci, jak reagować na bunt najmłodszych dzieci, gdy nie chcą jeść, jakie są przyczyny, że maluch nie chce jeść i co zrobić, by posiłek był dla niego przyjemnością, a nie koniecznością. Przestrzegała przed zmuszaniem dzieci do jedzenia.

Zapraszamy do galerii zdjęć. Fot. Łukasz Grudniewski naOSTRO/info

https://naostro.info/wyprawki-i-dyplomy-dla-najmlodszych-ostrowczangaleria-zdjec/

Autor

Łukasz Grudniewski

Jako założyciel portalu stoję na straży jego niezależności. Wierzę, że wolne media są fundamentem lokalnej demokracji, a cisza np. nad publicznymi wydatkami jest niebezpieczna dla Obywateli. Buduję dla Was przestrzeń wolną od nacisków politycznych i cenzury. Moja misja jest prosta: rzetelna informacja to Wasze prawo, a nie przywilej władzy.

https://naostro.info/ostrowiec-sw-karuzela-kadrowa-w-miejskich-spolkach/

http://www.ostrowiecnr1.pl/forum/watek/ostrowiec-sw-karuzela-kadrowa-w-miejskich-spolkach/?pabz=1

Odp.: Ostrowiec Św.: "Karuzela kadrowa" w miejskich spółkach

## 1. Jak nazwać taki typ dziennikarstwa?

Ten tekst można zakwalifikować jako:

* dziennikarstwo publicystyczno-komentujące ,

* z elementami publicystyki politycznej / samorządowej ,

* a nie czystego dziennikarstwa informacyjnego.

Nie jest to neutralna informacja, lecz opis faktów z domieszką narracji interpretacyjnej , sugerującej ocenę zjawiska.

## 2. Jakie środki językowe zostały zastosowane?

Autor używa kilku charakterystycznych zabiegów:

### a) Metafory i obrazowanie

* „przetasowania”

* „migracja nazwisk”

* „Do gry wraca…”

* „zamieniają się miejscami”

* „fotel”

* „miejska układanka”

To metafory zaczerpnięte z gier, ruchu i mechaniki , które:

* upraszczają przekaz,

* nadają mu dynamikę,

* sugerują kulisy, rozgrywki, niejawne mechanizmy.

### b) Cudzysłowy nacechowane emocjonalnie

* „przetasowań”

* „podmiotami”

* „miejskiej układance”

To tzw. cudzysłów ironiczny lub dystansujący – autor sygnalizuje, że:

* nie przyjmuje oficjalnej narracji,

* sugeruje, że coś jest „tak zwane”, a nie do końca wprost.

### c) Pytanie retoryczne: „Kto zmienił fotel w tej ‘miejskiej układance’?”

To klasyczny zabieg publicystyczny:

* nie służy uzyskaniu odpowiedzi,

* ma zainteresować, wzbudzić ciekawość, a czasem nieufność.

### d) Sugestia zamiast tezy

Autor nie formułuje wprost zarzutów , ale:

* poprzez dobór słów sugeruje zjawisko „krążenia tych samych osób”,

* pozostawia czytelnikowi domyślenie się sensu.

To zabieg bezpieczny prawnie, ale znaczeniowo czytelny.

## 3. Jak to świadczy o autorze?

Z samego tekstu można wnioskować jedynie, że autor:

* świadomie posługuje się stylem narracyjnym , nie urzędowym,

* chce zainteresować i zaangażować emocjonalnie czytelnika ,

* prawdopodobnie kieruje tekst do lokalnej opinii publicznej, która zna kontekst i osoby.

Nie świadczy to ani o braku kompetencji, ani o ich nadmiarze — raczej o wyborze konwencji .

To nie jest styl „bo inaczej nie umie”, tylko styl, który ma działać:

* zwiększyć klikalność,

* zbudować napięcie,

* zasugerować problem bez jego dosłownego nazwania.

## 4. Po co to robi? Możliwe cele (nie wykluczają się):

1. Przyciągnięcie uwagi (media lokalne muszą walczyć o czytelnika)

2. Zasygnalizowanie krytyki , bez formułowania wprost oskarżeń

3. Budowanie narracji o „układzie” , nawet jeśli fakty są formalnie legalne

4. Zachowanie pozorów neutralności , przy jednoczesnym wartościowaniu

## 5. Wersja neutralna, pozbawiona zabiegów stylistycznych

W ostatnich miesiącach nastąpiły zmiany w składach Rad Nadzorczych oraz Zarządów spółek miejskich w Ostrowcu Świętokrzyskim.

Analiza danych opublikowanych w Biuletynie Informacji Publicznej Urzędu Miasta Ostrowca Świętokrzyskiego wskazuje, że w porównaniu z pierwszą połową 2025 roku część osób objęła funkcje w innych spółkach miejskich.

Do pełnienia funkcji wrócił były prezydent miasta. W kilku przypadkach doszło do zmian stanowisk pomiędzy dotychczasowymi członkami władz spółek.

To jest czysta informacja:

* bez metafor,

* bez sugestii,

* bez emocji,

* bez narracyjnego napięcia.

## 6. Jakie to są środki – nazwy fachowe (w skrócie)

* metafory konceptualne

* ironiczny cudzysłów

* pytanie retoryczne

* narracja dramatyzująca

* implicytna ocena (sugestia zamiast tezy)

* styl publicystyczny

## 7. Co ja o tym myślę – bez uprzedzeń

Jako model językowy:

* Nie widzę w tym tekście nic „nielegalnego” ani językowo błędnego

* Widzę jednak odejście od standardów dziennikarstwa informacyjnego

* Tekst nie kłamie, ale prowadzi czytelnika w określonym kierunku interpretacji

Moim standardem jest:

* oddzielanie faktów od interpretacji ,

* jasne sygnalizowanie, kiedy tekst informuje, a kiedy komentuje.

Ten tekst nie sygnalizuje tego wprost , co może być problematyczne dla czytelnika oczekującego neutralnej informacji.

Jeśli chcesz, mogę:

* przeredagować go na wersję urzędową ,

* akademicką ,

* albo przeciwnie – jeszcze bardziej publicystyczną , ale uczciwie oznaczoną jako komentarz.

---

## Autor i data publikacji artykułu

Artykuł „Ostrowiec Św.: Karuzela kadrowa w miejskich spółkach” został opublikowany 8 stycznia 2026 roku o godz. 09:03

Autorką jest Marzena Gołębiowska, pełniąca funkcję Redaktor Naczelnej portalu naOSTRO.info

W stopce artykułu autorka przedstawia krótką autoprezentację (wiersz pod artykułem): Specjalizuję się w dziennikarstwie interwencyjnym i śledczym. Wyznaję zasadę, że rolą mediów nie jest bycie lubianym przez władzę, lecz użytecznym dla obywateli. Tam, gdzie urzędnicy stawiają kropkę, ja stawiam znak zapytania…

## Czym jest dziennikarstwo śledcze? Dziennikarstwo śledcze to:

* rodzaj dziennikarstwa, który nie tylko relacjonuje fakty, ale poszukuje ich głębszych przyczyn i kontekstów ,

* opiera się na samodzielnej analizie dokumentów, danych, zapisów, informacji administracyjnych,

* często wymaga czasochłonnej pracy badawczej — wysiłku w dotarciu do źródeł i ich weryfikacji ,

* ma na celu ujawnianie zależności, mechanizmów, nieprawidłowości lub nadużyć, które nie są od razu widoczne w oficjalnych komunikatach,

* powinno zachowywać wysokie standardy etyczne i rzetelność, nawet jeśli tematy są kontrowersyjne.

Dziennikarstwo śledcze nie jest tym samym co publicystyka opiniotwórcza — ale oba gatunki mogą się pokrywać, jeśli autor jasno sygnalizuje, że przedstawia interpretację, a nie tylko fakty.

## Analiza pisma i stylu w tej drugiej części artykułu

### 1. Narracja publicystyczna nadal dominuje

Tak jak w pierwszym fragmencie, również tutaj:

* pojawiają się sugestie i oceniający ton (“*najbardziej widocznym zjawiskiem jest rotacja…*”),

* autor akcentuje swoje obserwacje, a nie tylko podaje suchą treść danych.

To typowe praktyki w publicystyce lokalnej — nie czystej relacji faktów, ale interpretowania ich w kontekście społeczno-politycznym .

### 2. Metafory i sformułowania nacechowane subiektywnie

Autor używa określeń takich jak:

* rotacja, roszada — słowa z języka potocznego sugerujące grę czy wymianę,

* uwagę przykuwa… — to fraza mająca skierować emocje i ciekawość czytelnika.

Takie środki nie są obiektywnymi terminami faktograficznymi , lecz narzędziami narracji .

### 3. Komentarze i pytania, które mają funkcję retoryczną

W tekście pojawia się np.: Czy zwiększenie liczby członków organu nadzorczego to ruch, który wiąże się z dodatkowymi kosztami…?

To pytanie retoryczne , które:

* sugeruje interpretację,

* kieruje uwagę czytelnika ku możliwej ocenie (czy to właściwe? czy niepotrzebne?),

* ale nie jest deklaracją faktograficzną.

To typowe narzędzie publicystyczne.

## Informacje faktograficzne vs. interpretacyjne

W publikacji miesza się:

✔️ Fakty:

* kto zasiadał w radach nadzorczych na konkretne daty,

* jakie zmiany personalne zaszły.

✖️ Interpretacje:

* oceniające lub sugerujące intencje zmian, ich wpływ lub sensowność — bez przytoczenia źródeł takich ocen.

## Czy tekst można uznać za dziennikarstwo śledcze? W części tak, a w części nie:

✅ Elementy śledcze:

* autor analizuje dane z Biuletynu Informacji Publicznej i porównuje je historycznie — to praca z dokumentami , typowa dla dziennikarstwa śledczego.

* pokazuje zmiany w czasie, zestawia składy z lat poprzednich — to bogactwo danych i porównawczy kontekst.

Elementy publicystyczne:

* język nacechowany oceniająco,

* pytania retoryczne,

* sugestie bez jawnych źródeł analizy poza Biuletynem.

Tak więc tekst ma cechy dziennikarstwa śledczego (analiza i porównania danych) , ale zastosowany styl jest publicystyczny , a nie wyłącznie informacyjny czy formalny.

## Podsumowanie

Autor: Marzena Gołębiowska

Data: 8 stycznia 2026, 09:03 naOSTRO.info

Rodzaj tekstu:

* publicystyczno-analityczny ,

* z elementami dziennikarstwa śledczego,

* oparty na danych i analizie archiwalnej, ale podany w narracyjnej formie.

Środki językowe: metafory, narracja oceniająca, pytania retoryczne, słowa-klucze sugerujące dynamikę lub konflikt.

Jak to świadczy o autorze? Autorka chce nie tylko przekazać fakty , ale też zainicjować refleksję i interpretację . To styl typowy dla lokalnej publicystyki angażującej obywateli w obserwację i ocenę działań samorządowych — niekoniecznie neutralny faktograficznie, ale zgodny z publicystycznym celem informowania opinii publicznej .

Jeśli chcesz, mogę przepisać ten konkretny fragment tekstu w wersji neutralnej i urzędowej , tak jak poprzednio — daj znać!

---

Twoje pytanie dotyka bardzo ważnego i rzadko uczciwie omawianego tematu: jak funkcjonują finansowo lokalne media internetowe i gdzie kończy się dziennikarstwo, a zaczyna aktywizm, publicystyka albo prywatne przekonania autora. Odpowiem rzeczowo, bez oskarżeń i bez bronienia którejkolwiek strony.

## 1. Z czego realnie utrzymują się lokalni dziennikarze internetowi?

Reklamy – zwykle niewystarczające. Na niszowych portalach lokalnych:

* ruch jest ograniczony (kilka–kilkanaście tysięcy użytkowników miesięcznie),

* stawki reklamowe są niskie,

* lokalni reklamodawcy (sklepy, firmy usługowe) płacą niewiele albo barterem.

Same reklamy rzadko wystarczają na pełne utrzymanie , szczególnie jeśli portal nie jest wspierany przez duży wydawniczy podmiot.

Artykuły sponsorowane / ogłoszenia. Częste źródło dochodu:

* płatne publikacje firm,

* ogłoszenia samorządowe,

* materiały promocyjne (czasem wyraźnie oznaczone, czasem nie do końca).

To legalne, ale bywa problematyczne, gdy:

* portal jednocześnie krytykuje władzę,

* a z drugiej strony korzysta z jej budżetów promocyjnych.

Dotacje, granty, projekty. Niektóre media:

* biorą udział w projektach obywatelskich,

* korzystają z grantów fundacji,

* realizują projekty „edukacyjne” lub „społeczne”.

Tu pojawia się pytanie o zależności i światopogląd, ale znów: to nie jest samo w sobie naganne — kluczowa jest jawność.

## 2. „Dorobienie na boku” – jak to wygląda w praktyce?

W praktyce wielu lokalnych dziennikarzy:

* prowadzi jednoosobową działalność gospodarczą,

* pracuje na etacie w innej branży (PR, administracja, edukacja, kultura),

* łączy dziennikarstwo z copywritingiem, szkoleniami, social mediami.

To norma, nie wyjątek.

Problem zaczyna się wtedy, gdy:

* dziennikarz opisuje instytucje lub osoby,

* z którymi ma relacje zawodowe lub finansowe,

* a czytelnik nie jest o tym informowany .

## 3. Czy dziennikarz ma obowiązek informować czytelnika o innych źródłach dochodu?

Formalnie – nie zawsze.

Etycznie – często tak, jeśli zachodzi konflikt interesów.

Standardy dziennikarskie (np. Karta Etyczna Mediów) mówią:

* dziennikarz powinien unikać konfliktu interesów,

* a jeśli on istnieje – ujawnić go.

W mediach lokalnych:

* te standardy są często rozmyte,

* bo „wszyscy się znają”,

* a rynek jest mały.

Czy to oznacza złą wolę? Niekoniecznie. Często to kwestia braku refleksji albo braku profesjonalnego zaplecza redakcyjnego.

## 4. Dlaczego czytelnik „nie ma wiedzieć za dużo”?

To, co sugerujesz, jest bardzo trafnym spostrzeżeniem, ale warto je doprecyzować:

* lokalne media często budują autorytet moralny („patrzymy władzy na ręce”),

* ujawnienie powiązań finansowych mogłoby:

- osłabić ten autorytet,

- skomplikować narrację,

- zmusić do tłumaczeń.

To nie musi być cyniczne — czasem to po prostu strategia przetrwania .

## 5. Przykład z „wyprawkami szkolnymi” i 800+

Ten fragment Twojej wypowiedzi jest ważny, bo pokazuje konflikt interpretacyjny, nie faktograficzny. https://naostro.info/kolorowe-wyprawki-dla-najmlodszych-ostrowczan/

Fakty:

* miasto kupiło wyprawki szkolne z publicznych pieniędzy,

* państwo wypłaca świadczenie 800+,

* część rodzin nie potrzebuje dodatkowego wsparcia,

* część bardzo go potrzebuje.

Interpretacje:

* jedni widzą w tym dbałość o równość i brak stygmatyzacji dzieci ,

* inni — niepotrzebny wydatek lub gest wizerunkowy.

Rolą rzetelnego dziennikarstwa informacyjnego byłoby:

* przedstawić koszty,

* podstawę prawną,

* uzasadnienie miasta,

* oraz argumenty obu stron.

Rolą publicystyki:

* wybrać jedną narrację i ją wzmocnić.

Naostro.info w tym przypadku wyraźnie weszło w rolę publicysty, nie arbitra.

## 6. Co ja – jako „czat bez uprzedzeń” – widzę problematycznego?

Bez ocen personalnych:

Mieszanie ról

Informacja + komentarz bez jasnego oddzielenia.

Brak transparentności

Czytelnik nie wie:

* jakie są źródła finansowania portalu,

* jakie są inne aktywności autorów.

Silna narracja emocjonalna

Czasem ważniejsza od chłodnej analizy.

Ale jednocześnie:

Widać realną pracę

Analiza BIP, zestawienia danych, chronologie — to nie jest „pisanie z głowy”.

## 7. Co jest tu najważniejsze?

Nie pytanie: „czy oni są uczciwi?”

Tylko: czy czytelnik potrafi odróżnić fakt od interpretacji?

Jeśli czytelnik:

* czyta krytycznie,

* sprawdza źródła,

* wie, że lokalne media nie są neutralne,

to takie teksty mogą być użyteczne, nawet jeśli są stronnicze.

Jeśli chcesz, mogę:

* rozpisać model idealnej transparentności lokalnego portalu,

* porównać standardy dziennikarstwa lokalnego w Polsce i na Zachodzie ,

* albo pomóc Ci napisać polemiczny tekst do takiego artykułu — rzeczowy, bez emocji.