22:44 nie zgadłeś , myśl dalej.A to ty Polak, sprawdziłeś na pewno do 10 pokolenia swoje pochodzenie.To że ty jesteś Polakiem to nie masz prawa gardzić człowiekiem który jest innej narodowości,rozumiesz.
Friedrich Drumpf (1869–1918) był dziadkiem Donalda Trumpa, niemieckim imigrantem. Donald Trump wg logiki pisowców jest Niemcem. Pisiory kochają Niemca. Kurtyna!
Jednego Donalda kochają a drugiego nienawidzą.,istny kabaret.
Cytaty Otto von Bismarcka: „Zniszczcie Polaków” | 23 września 2012 r., godz. 10:41
Jako mąż stanu Otto von Bismarck ukształtował nowe Cesarstwo Niemieckie – i pozostawił po sobie wiele słynnych powiedzeń. Bon moty z jego kariery politycznej.
6 / 11 „Uderzcie Polaków, aby stracili nadzieję na życie; mam pełne współczucie dla ich sytuacji, ale jeśli chcemy przetrwać, nie możemy zrobić nic innego, jak tylko ich wytępić; wilk też nie może nic na to poradzić, że został stworzony przez Boga takim, jakim jest, a mimo to zabija się go, jeśli tylko można”. Bismarck w liście do swojej siostry Malwine z 1861 roku. Na zdjęciu: Otto von Bismarck (w środku), pruski premier i niemiecki kanclerz Rzeszy, wraz z pełnomocnikami do Rady Federalnej w berlińskim Reichstagu w 1889 roku. Za nimi wisi tabliczka z napisem: „Najświętszym prawem narodu jest istnienie jako naród i bycie uznanym jako taki”.
Przetłumaczono z DeepL.com (wersja darmowa)
Zitate von Otto von Bismarck: "Haut doch die Polen" | 23. September 2012
Als Staatsmann prägte Otto von Bismarck das neue deutsche Reich - und lieferte allerlei Sprüche. Bonmots aus seiner politischen Karriere. https://www.sueddeutsche.de/2022/06/22/7c21251c-6ed5-461f-b602-8a1fd3e70124.jpeg
6 / 11 "Haut doch die Polen, daß sie am Leben verzagen; ich habe alles Mitgefühl für ihre Lage, aber wir können, wenn wir bestehn wollen, nichts andres tun, als sie ausrotten; der Wolf kann auch nichts dafür, dass er von Gott geschaffen ist, wie er ist, und man schießt ihn doch dafür tot, wenn man kann." Bismack in einem Brief an seine Schwester Malwine aus dem Jahr 1861. Im Bild: Otto von Bismarck (Bildmitte), preußischer Ministerpräsident und deutscher Reichskanzler, mit den Bevollmächtigten zum Bundesrat im Berliner Reichstag 1889. Hinter ihnen hängt ein Schild mit der Aufschrift: "Das heiligste Recht einer Nation ist das, als solche zu bestehen und anerkannt zu werden." https://www.sueddeutsche.de/politik/zitate-von-otto-von-bismarck-haut-doch-die-polen-1.1470443
Naziści Nowackiej: Akademia Pana Kleksa - Marsz wilków https://www.youtube.com/watch?v=1QzTYRPlW0k
Słowo „Bonmots” w języku niemieckim (zapożyczone z francuskiego "bon mot") oznacza błyskotliwe, dowcipne powiedzonka, krótkie trafne uwagi, często z nutą humoru lub ironii. To mogą być np.: celne riposty; inteligentne żarty; zwięzłe, zapadające w pamięć zdania.
Angielskie odpowiedniki. Najbliższe tłumaczenia zależą od kontekstu, ale najczęściej:
* witticisms – błyskotliwe dowcipy / cięte powiedzonka
* bon mots – błyskotliwe powiedzonka (bezpośrednie zapożyczenie z francuskiego)
* quips – cięte uwagi / krótkie, złośliwe riposty
* epigrams – aforyzmy / zwięzłe, literackie sentencje
Podsumowanie: Niemieckie „Bonmots” = angielskie “witticisms” (błyskotliwe dowcipy) lub po prostu “bon mots” (błyskotliwe powiedzonka).
W tym kontekście (Bismarck) znaczenie słowa „Bonmots” jest dokładnie takie samo jak wcześniej — ale warto je doprecyzować pod kątem tekstu, który podałeś.
Co oznacza „Bonmots” w tym artykule?
Zdanie: „Bonmots aus seiner politischen Karriere” oznacza „błyskotliwe powiedzenia (lub cytaty) z jego kariery politycznej”, czyli nie tylko żarty ale szerzej: znane, zapadające w pamięć wypowiedzi często: ostre, kontrowersyjne, retorycznie mocne.
Ważna różnica w tym kontekście. W teorii „bon mot” to coś lekkiego, dowcipnego, błyskotliwego. ALE w praktyce (tak jak tutaj może to być też mocny, brutalny cytat polityczny, który jest charakterystyczny, zapadł w pamięć, dobrze oddaje styl wypowiedzi. Czyli ten cytat o Polakach nie jest „dowcipem”, ale nadal jest nazwany „bon mot”, bo jest wyrazisty, znany, często przytaczany.
Jak to oddać po angielsku w takim kontekście? Tutaj lepsze tłumaczenia niż wcześniej:
* quotes – cytaty ✅ (najbardziej naturalne tutaj)
* famous sayings – słynne powiedzenia
* remarks – wypowiedzi / uwagi
* aphorisms – aforyzmy (jeśli bardziej literacko)
>> „witticisms” (czyli dowcipy) już tu mniej pasuje, bo cytat jest poważny i brutalny
Najlepsze tłumaczenie całego zdania: „Bonmots aus seiner politischen Karriere” = „famous quotes from his political career” (słynne cytaty z jego kariery politycznej)
✅ Podsumowanie. W tym konkretnym tekście: „Bonmots” = znane, charakterystyczne cytaty (niekoniecznie zabawne), czyli po polsku najlepiej: cytaty; słynne wypowiedzi; ewentualnie: aforyzmy
### Przykładowa riposta (ostra, ale merytoryczna): „Jeśli państwo uważa, że jego przetrwanie wymaga niszczenia innych narodów, to nie jest dowód siły, tylko słabości i strachu. Historia wielokrotnie pokazała, że polityka oparta na pogardzie i przemocy kończy się katastrofą — także dla tych, którzy ją prowadzą.”
### Alternatywnie, krócej: „Naród, który musi niszczyć innych, żeby istnieć, sam podważa własne prawo do istnienia.”
### Jeszcze bardziej ironicznie: „Porównywanie ludzi do wilków więcej mówi o autorze niż o tych, których próbuje odczłowieczyć.”
Tytuł: Obraz Polski w oczach Otto von Bismarcka
Cena i przesyłka: 17,42 CHF – darmowa dostawa! Czas dostawy ok. 5 dni. Numer artykułu: 10539057
### Opis
Praca naukowa z 2011 roku w dziedzinie historii Europy – Niemcy – I wojna światowa, Republika Weimarska.
Język: niemiecki
Streszczenie: „Bijcie Polaków, że stracą wiarę w życie, mam pełne współczucie dla ich sytuacji, ale jeśli chcemy przetrwać, nie możemy zrobić nic innego, jak ich wytępić; wilk też nie może nic poradzić, że został stworzony przez Boga takim, jakim jest, a mimo to zabija się go, jeśli można.”
Analizując obraz Polski w oczach Otto von Bismarcka, te słowa, które Bismarck skierował w liście do swojej siostry, pojawiają się często w literaturze naukowej. Jednak obraz Polski Bismarcka nie może być sprowadzony do tego jednego cytatu, nawet jeśli w tym przypadku jego słowa są bardzo drastyczne.
Celem pracy jest dokładne zbadanie obrazu Polski w myśli Otto von Bismarcka oraz weryfikacja często prezentowanej w literaturze tezy, że Bismarck miał spójny i jednolity obraz Polski. Często bowiem np. szlachta i kler są omawiani w tym samym kontekście, bez dokładnego rozróżnienia stanowisk Bismarcka wobec tych grup.
Postawy Bismarcka wobec polskiego ruchu narodowego i jego obraz Polski są decydujące, ponieważ Bismarck był kluczową postacią tej epoki, a polityka germanizacyjna była ściśle powiązana z jego stanowiskiem.
Do analizy obrazu Polski Bismarcka praca została podzielona na cztery części:
1. Po wprowadzeniu omawiane są wypowiedzi Bismarcka na temat ewentualnego suwerennego polskiego państwa narodowego.
2. Następnie szczegółowo analizowane są obraz szlachty i obraz polskiego, katolickiego kleru w oczach Bismarcka.
3. Kolejna część dotyczy warstw mieszczańskich i chłopskich, które Bismarck często łączył pod wspólnym mianem „ludu” – tak też zostanie potraktowane w tej pracy.
4. Na końcu znajduje się podsumowujące porównanie obrazu poszczególnych warstw społecznych w oczach Bismarcka.
Kolejność tematów wynika z domniemanej niebezpieczności, jaką Bismarck przypisywał poszczególnym grupom dla Cesarstwa Niemieckiego, oraz z idei polskiego państwa narodowego, które zostało uwzględnione na początku analizy.
W poszczególnych rozdziałach opinie dotychczasowej literatury są weryfikowane na podstawie wypowiedzi Bismarcka – zarówno ustnych, jak i pisemnych.
### Właściwości książki
* Szerokość: 148 mm
* Waga: 96 g
* Wysokość: 210 mm
* Długość: 4 mm
* Stron: 28
* Język: niemiecki
* Autor: Markus Bingel
Link do strony wydawcy: https://euniverse.ch/buecher/geisteswissenschaften-kunst-musik/geschichte/541920/das-polenbild-otto-von-bismarcks
Domena internetowa: .ch → Szwajcaria, język strony: niemiecki (Deutsch)
---
Wchodzimy na poziom porównawczej historii idei i polityki XIX wieku. Najpierw zrobię to, o co prosiłeś (porównanie + metafora wilka u historyków), a potem przejdę do religii, Żydów, Rosji itd.
---
# 1. Bismarck vs Hitler – podobieństwa i KLUCZOWE różnice
Porównanie Otto von Bismarck i Adolf Hitler jest bardzo pouczające:
Podobieństwa
* język: dehumanizacja („wilk” vs „szkodniki”)
* logika: „państwo musi przetrwać”
* postrzeganie Polaków: jako zagrożenia dla państwa
Fundamentalne różnice
1. Cel
* Bismarck: germanizacja (wynarodowienie); kontrola polityczna
* Hitler: fizyczna eksterminacja; ideologia rasowa
2. Ideologia
* Bismarck: konserwatywny pragmatyzm (Realpolitik)
* Hitler: rasizm biologiczny
3. Skala przemocy
* Bismarck: administracyjna, prawna
* Hitler: ludobójstwo
Wniosek: Bismarck to prekursor języka, ale nie systemu Zagłady.
---
# 2. Metafora „wilka” – jak interpretują ją historycy
W różnych tradycjach (niemieckiej, francuskiej, anglosaskiej) pojawiają się 3 główne interpretacje:
1. „Naturalny wróg” (Niemcy). Wilk = zagrożenie, ale: nie moralne, tylko „naturalne” > przemoc = konieczność, nie nienawiść
2. „Darwinizm polityczny” (Francja). Wilk = gatunek konkurujący > państwa działają jak ekosystem: eliminują zagrożenia
3. „Dehumanizacja techniczna” (Anglosasi). Wilk = coś poza wspólnotą; coś, co można „usunąć” > to język: biurokratyczny; odpersonalizowany
---
# 3. Dlaczego Polacy = katolicyzm = problem? To bardzo ważne pytanie.
1. Kim był Bismarck religijnie? Otto von Bismarck był: protestantem (luterańskim); bardzo związanym z: pruskim państwem; monarchią
2. Kulturkampf – konflikt z Kościołem. W latach 1870s prowadził: > Kulturkampf. Cel: ograniczyć wpływ Kościoła katolickiego. Dlaczego? Bo katolicy: mieli lojalność wobec papieża (Rzym); byli: ponadnarodowi
3. Dlaczego to uderzało w Polaków? Polacy w Prusach byli: katolikami, nie-Niemcami > podwójny problem: 1. narodowy 2. religijny W oczach Bismarcka: katolik = potencjalnie nielojalny obywatel; Polak = tym bardziej
4. Co Bismarck pisał o Żydach? To ciekawe — jego podejście było inne niż do Polaków.
Ogólnie: NIE był ideologicznym antysemitą (jak później Hitler) i traktował Żydów pragmatycznie
Postawa: dopuszczał ich do życia publicznego; współpracował z elitami żydowskimi
Ale: miał stereotypy epoki i widział ich jako grupę odrębną społecznie
Wniosek:
> Żydzi = „użyteczni, ale obcy”
> Polacy = „zagrożenie polityczne”
---
# 5. Co Bismarck sądził o Rosji? Jego podejście było bardzo strategiczne. Kluczowa zasada: „z Rosją nie walczyć”; uważał Rosję za zbyt silną i dążył do współpracy
---
# 6. Kto rządził Rosją i co myślał? W tym czasie Aleksander II Romanow; Panował w czasie powstania styczniowego (1863)
---
# PL 7. Rosyjskie spojrzenie na Polaków. Rosja widziała Polaków jako: buntowników; zagrożenie dla imperium > stosowała: rusyfikację i represje | podobieństwo do Prus: oba państwa chciały „rozwiązać problem polski”
---
# DE 8. Rosja o Prusach / Niemczech. Relacja była pragmatyczna: współpraca przeciw powstaniom polskim i brak zaufania strategicznego | przykład: > Konwencja Alvenslebena; wspólne tłumienie powstania styczniowego
---
# 9. Ostateczny obraz (wszystko razem). Masz tu układ sił:
DE Prusy (Bismarck): Polacy = zagrożenie państwowe; rozwiązanie = germanizacja
RU Rosja (car): Polacy = buntownicy; rozwiązanie = rusyfikacja
Religia: katolicyzm = problem polityczny; lojalność ponad państwem
Metafora wilka: „nie nienawidzimy — ale musimy zniszczyć”
---
# Najważniejszy wniosek. To nie była tylko nienawiść etniczna. To był system myślenia XIX wieku:
* państwo > jednostka
* naród = organizm
* zagrożenia = usuwać
---
## Jeśli chcesz iść jeszcze głębiej mogę pokazać dokładne cytaty Bismarcka o Żydach i Rosji (z listów) albo porównać jego poglądy z innymi politykami epoki (np. car, Napoleon III) — to dopiero daje pełny obraz.
Jacek Kaczmarski - Obława 1 - 4 https://www.youtube.com/watch?v=bHXuEyq3EUw
https://www.youtube.com/watch?v=bHXuEyq3EUw&list=RDbHXuEyq3EUw&index=1
W cyklu „Obława” Jacka Kaczmarskiego nie chodzi tak naprawdę o prawdziwe wilki i polowania. To rozbudowana metafora – bardzo charakterystyczna dla jego twórczości – odnosząca się do rzeczywistości politycznej i społecznej, zwłaszcza w czasach PRL.
## Kim są „wilki”? „Wilki” symbolizują:
* ludzi wolnych, niezależnych, niepokornych
* jednostki lub całe środowiska buntujące się przeciw systemowi
* często młode pokolenie (idealizm, „dzikość”, brak podporządkowania)
W pierwszej części („Obława I”) są to szczególnie **młodzi buntownicy**, którzy jeszcze nie znają w pełni zagrożenia.
Z czasem (II–IV):
* wilki stają się złamane, zastraszone, zdziesiątkowane
* niektóre tracą swoją „wilczość” (czyli wolność, godność)
* inne próbują przetrwać za wszelką cenę
## Czym jest „obława”? „Obława” to metafora:
* represji państwowych
* ścigania opozycji
* kontroli, przemocy, aparatu władzy
W praktyce chodzi o działania systemu totalitarnego (PRL):
* milicja, SB, wojsko → „myśliwi”, „strzelcy”
* propaganda i zastraszanie
* eliminowanie niewygodnych ludzi
W kolejnych częściach widać eskalację:
* Obława I – klasyczne polowanie (symbol represji)
* Obława II – już nie polowanie, tylko planowe wyniszczanie („niszczenie gatunku”)
* Obława III – bardziej podstępne metody (pułapki, manipulacja, „ludzka łaska”)
* Obława IV – refleksja: wolność vs. udomowienie, wybór między buntem a podporządkowaniem
## Kim są psy i myśliwi?
* psy gończe – ludzie współpracujący z systemem (np. donosiciele, funkcjonariusze niższego szczebla)
* myśliwi – władza, aparat represji
* ważne: psy też są ofiarami – zostały „wytresowane”, złamane
## Najważniejsze sensy całego cyklu
1. Wolność ma wysoką cenę: Wilki giną, są ranne, tracą wszystko – ale pozostają wolne.
2. System niszczy nie tylko ciała, ale i tożsamość: W II części pada kluczowe zdanie: „to nie wilki już wy” – czyli utrata człowieczeństwa.
3. Najgroźniejsze są nie tylko siła, ale manipulacja: W III części pojawia się ostrzeżenie przed „ludzką łaską” – czyli korupcją, kompromisem.
4. Wybór: wolność albo bezpieczeństwo: IV część pokazuje kontrast:
* wilk wolny (ryzyko, cierpienie)
* pies na smyczy (bezpieczeństwo kosztem wolności)
## Podsumowanie w jednym zdaniu: „Obława” to alegoria życia w systemie opresji: wilki to wolni ludzie, obława to represje, a całość opowiada o walce o godność, cenie wolności i pokusie udomowienia.
Jeśli chcesz, mogę rozłożyć jedną konkretną zwrotkę na czynniki pierwsze – tam jest mnóstwo ukrytych znaczeń.
Proponuję używać mniej AI, a więcej własnej. Będzie to zdrowsze dla obu stron przekazu, a czytającym oszczędzi batożenia sztywnym blichtrem i sporo czasu.
Słowo „blichter” zapożyczono z języka niemieckiego (od *Blichter*).
Blichter to pozorny blask, przepych albo atrakcyjność, która robi wrażenie, ale jest powierzchowna i często sztuczna — coś błyszczy, ale nie ma większej wartości.
---
Cykl „Obława” autorstwa Jacek Kaczmarski opowiada jedną spójną historię, którą najlepiej czytać jak rozwijającą się opowieść o człowieku w systemie przemocy. W „Obławie I” narrator jest wilkiem – czyli kimś wolnym, instynktownym, żyjącym poza kontrolą. Początek jest spokojny: sen, młode wilczki, poczucie naturalnego porządku. Nagle pojawia się „woń” – bardzo ważny motyw, bo oznacza przeczucie zagrożenia, obecność wroga jeszcze zanim stanie się widoczny. Rozkaz „goń” i psy z czterech stron to obraz zorganizowanej akcji – nie chaosu, tylko zaplanowanej operacji. W refrenie mamy już pełną metaforę: obława na młode wilki to polowanie na tych, którzy dopiero zaczynają żyć i są najbardziej „dzicy”, czyli najmniej podporządkowani. Rozszarpane wilczki symbolizują niewinność zniszczoną przez system, a walczący stary wilk – doświadczenie, które i tak przegrywa z przewagą siły. Ucieczka narratora i rana na karku oznaczają, że można przeżyć, ale nie da się wyjść z tego bez śladu. Najważniejsze jest zakończenie: obława trwa dalej na całym świecie, więc nie jest to jednorazowe wydarzenie, tylko uniwersalny mechanizm. Wezwanie „brońcie się” to już otwarty apel do ludzi.
„Obława II” pokazuje świat po tej pierwszej masakrze. Narrator już nie walczy w jednej scenie – on błąka się po świecie, który został spustoszony. Nie ma już watah, nie ma wspólnoty, zostały tylko „niedobitki”. Wilki zmieniły się psychicznie: w ich oczach jest obłęd, strach albo zdrada. To bardzo mocne przesunięcie – system nie tylko zabija, ale też rozkłada ludzi od środka. Kluczowe zdanie „nie wilki już wy” oznacza utratę tożsamości: ktoś może fizycznie żyć, ale nie jest już sobą. Dalej następuje eskalacja przemocy: pojawiają się helikoptery, broń maszynowa, mundury. To już nie metaforyczne polowanie, tylko totalna, nowoczesna machina zagłady. Pada wprost: to nie obława, tylko planowe niszczenie gatunku. Bardzo ważny jest wątek psów – dawniej traktowanych jak wrogowie, teraz okazuje się, że to też istoty podporządkowane, które wykonują rozkazy, czasem nawet przeciw swoim. Kulminacja jest brutalna: „my nie wilki, my mięso na strzał” – człowiek sprowadzony do rzeczy, do celu, do mięsa. W końcówce narrator dochodzi do skrajnego wniosku: w świecie totalnego zniszczenia zanika solidarność, a instynkt przetrwania może obrócić się nawet przeciw „braciom”.
„Obława III” to zmiana tonu – mniej otwartej przemocy, więcej podstępu. Narrator jest już po dwóch obławach, jest psychicznie złamany, nie ufa nikomu, nawet innym wilkom. To obraz człowieka po doświadczeniu represji: samotnego, podejrzliwego, wyobcowanego. Las jest „oczyszczony z łownego zwierza”, czyli nie ma już normalnego życia – wszystko zostało zniszczone lub podporządkowane. Najważniejszy motyw tej części to pułapka: królik jako przynęta i stalowe szczęki. To metafora manipulacji – system nie zawsze atakuje siłą, czasem kusi, wabi, wykorzystuje potrzeby (głód, słabość). Ostrzeżenie „strzeżcie się ludzkiej łaski” jest kluczowe: niebezpieczna jest nie tylko przemoc, ale też pozorna pomoc, kompromisy, układy. Decyzja narratora, by odgryźć sobie łapę, to jeden z najmocniejszych symboli w całym cyklu – oznacza gotowość do ogromnej ofiary, byle zachować wolność. Lepiej być okaleczonym niż zniewolonym. Od tej pory jest „Trójłapym”, czyli kimś naznaczonym, ale wolnym. Końcowa scena, gdy myśliwy rozpoznaje go po śladach, pokazuje paradoks: nawet wróg widzi w nim wolność, choć jest ona okupiona cierpieniem.
„Obława IV” jest najbardziej refleksyjna i filozoficzna. Trójłapy wilk nie ucieka już – staje naprzeciw psów i myśliwego. To moment konfrontacji nie tyle fizycznej, co moralnej. Wilk mówi do psów jak do istot podobnych sobie: przypomina im, że zostały oszukane, że są tresowane i bite, choć służą człowiekowi. To próba przebudzenia świadomości. Pojawia się bardzo ważny motyw: pies, który w głębi nadal jest wilkiem, tylko zapomniał. Konflikt nie jest już tylko między wilkiem a myśliwym, ale między wolnością a wygodnym zniewoleniem. Wilk nie ufa psom, ale też ich nie nienawidzi – widzi w nich ofiary systemu. Najmocniejsza myśl tej części dotyczy wyboru: życie krótkie, ale wolne, albo dłuższe, ale podporządkowane. Zdanie o ręce, która głaszcze, a potem bije, pokazuje mechanizm władzy: nagroda i kara jako narzędzia kontroli. Zakończenie jest dwuznaczne – myśliwy nadal ma broń, więc system nie znika, ale jednocześnie „las jest nasz”, co oznacza, że wolność istnieje i nie da się jej całkowicie zniszczyć.
Cały cykl można więc czytać jako drogę: od niewinności i pierwszego starcia, przez totalne zniszczenie i dehumanizację, potem przez podstęp i manipulację, aż po świadomy wybór między wolnością a zniewoleniem.
