W elektrotechnice histereza to bardzo konkretne zjawisko i często mówi się o nim właśnie w kontekście pętli histerezy.
### O co chodzi z histerezą?
Histereza oznacza, że stan układu zależy nie tylko od aktualnego bodźca, ale też od jego historii.
Czyli: układ „pamięta”, co było wcześniej.
### Najbardziej klasyczny przykład: rdzeń magnetyczny
W ferromagnetykach (np. żelazo):
* gdy zwiększasz pole magnetyczne → materiał się magnesuje,
* ale gdy je zmniejszasz → nie wraca dokładnie tą samą drogą.
### Pętla histerezy
To wykres:
* oś X: natężenie pola magnetycznego H
* oś Y: indukcja magnetyczna B
Krzywa przy narastaniu i opadaniu nie pokrywa się, tylko tworzy zamkniętą pętlę.
### Co ta pętla oznacza?
* część energii „gubi się” w postaci ciepła,
* materiał ma remanencję (zostaje namagnesowany),
* trzeba „przełamać” opór materiału, żeby go rozmagnesować.
### Czy jest „podwójna histereza”?
Nie w sensie standardowym.
Ale możesz spotkać:
* histerezę magnetyczną (rdzenie),
* histerezę przełączania (np. przekaźniki, komparatory Schmitta),
* histerezę mechaniczną / termiczną.
To są różne zastosowania tego samego zjawiska: pętli zależności z opóźnieniem i pamięcią układu.
### Najprościej:
> histereza = „inna droga w górę i w dół”
> pętla histerezy = wykres tej różnicy
Jeśli chcesz, mogę Ci to pokazać na prostym rysunku albo na przykładzie z komparatorem Schmitta (to bardzo praktyczne w elektronice).
Słowo klucz: pętla histerezy https://www.youtube.com/watch?v=YnsxBaMYHCQ
Funkcjonalny PRL https://www.dlapolski.pl/funkcjonalny-prl
Wciąż żyjemy w PRL. Między innymi dlatego, że wszelkie dotychczasowe próby zerwania z tym okupacyjnym państewkiem skupiały się na zrywaniu z ideologią „realnego socjalizmu”.
Tymczasem największym problemem jest nie socjalizm, w który już za czasów Jaruzelskiego nikt, może poza nim samym, nie wierzył. Problemem jest PRL „funkcjonalny”. Państwo rządzone w sposób „resortowy”, poddane mechanizmom nomenklaturowo-sitwowym, w którym wstępuje się do Partii, by robić karierę, a Partia dąży za wszelką cenę do tego, by być monopartią i kontrolować wszystko, a zwłaszcza wszystkie kanały awansu i całą komunikację społeczną.
* trzeba „przełamać” opór materiału, żeby go rozmagnesować...
„Reprodukcja – opór – upełnomocnienie” to trzy kluczowe kategorie używane w radykalnej krytyce systemów pomocy społecznej w zachodniej myśli społecznej.
Reprodukcja oznacza, że instytucje pomocy społecznej nie tylko „pomagają”, ale często utrwalają istniejące nierówności – np. kontrolując ubogich, normalizując ich sytuację i odtwarzając zależność od państwa zamiast ją przełamywać.
Opór odnosi się do działań beneficjentów i pracowników socjalnych, którzy próbują przeciwstawiać się biurokratycznym, dyscyplinującym i często stygmatyzującym praktykom systemu – zarówno indywidualnie, jak i zbiorowo.
Upełnomocnienie (empowerment) to alternatywny paradygmat, który zakłada, że pomoc społeczna powinna wzmacniać sprawczość jednostek i społeczności, a nie je kontrolować – przesuwając akcent z „zarządzania problemem” na budowanie autonomii.
W tej perspektywie system pomocy społecznej jest nie neutralnym narzędziem wsparcia, lecz polem napięć między kontrolą społeczną a emancypacją. Krytycy (np. inspirowani Foucaultem czy teoriami krytycznymi) podkreślają, że nawet dobrze intencjonowane instytucje mogą reprodukować nierówności, jeśli nie zmieniają relacji władzy, na których się opierają.
P.S. Może chociaż dadzą mu w pełni autonomiczną celę więzienną ;-)
### 1) „Kontrola społeczna a emancypacja”
To dwa przeciwstawne kierunki działania systemu pomocy:
* Kontrola społeczna - oznacza, że instytucje (np. pomoc społeczna) porządkują, nadzorują i regulują zachowania ludzi.
Przykład: warunki przyznania świadczeń, kontrole, wymaganie „aktywności”, sprawdzanie czy ktoś spełnia normy.
Cel: stabilność systemu i „ograniczanie ryzyk społecznych” = „Stabilność systemu” to stan, w którym społeczeństwo i instytucje działają bez większych zakłóceń, napięć i kryzysów, utrzymując przewidywalny porządek. „Ograniczanie ryzyk społecznych” to działania państwa lub instytucji mające zmniejszyć prawdopodobieństwo problemów społecznych, takich jak bezrobocie, ubóstwo, przestępczość czy wykluczenie.
* Emancypacja - oznacza uwalnianie i wzmacnianie ludzi, tak żeby mogli samodzielnie decydować o swoim życiu.
Przykład: wsparcie edukacji, pracy, kompetencji, które pozwalają wyjść z zależności od pomocy.
> Sens zdania: system pomocy może jednocześnie pomagać (emancypować) i kontrolować, a te dwie funkcje często się ścierają.
### 2) „Jeśli nie zmieniają relacji władzy, na których się opierają”
Chodzi o to, że system pomocy działa w oparciu o nierówne relacje władzy:
* instytucja → ma zasoby, decyzje, kontrolę
* klient → jest zależny, musi się dostosować
> „Relacje władzy” = kto ma kontrolę, kto ustala zasady i kto musi się podporządkować.
### Sens zdania w prostych słowach:
Nawet jeśli pomoc społeczna ma dobre intencje, to:
* jeśli nie zmieni układu, w którym instytucja ma władzę, a odbiorca jest zależny,
* to może nadal odtwarzać nierówności, zamiast je likwidować.
### Krótki przykład:
Możesz dawać zasiłek (pomoc), ale jeśli:
* trzeba spełniać sztywne warunki,
* ktoś „kontroluje” twoje życie,
* boisz się utraty świadczenia,
to nadal jesteś w relacji zależności — nawet jeśli formalnie „pomoc” istnieje.
---
Jeśli chcesz, mogę to jeszcze streścić do 2 zdań „na egzamin”:
System pomocy społecznej działa jednocześnie jako narzędzie wsparcia i kontroli – pomaga ludziom, ale też reguluje ich zachowania i utrzymuje porządek społeczny. Jeśli nie zmienia relacji władzy między instytucją a osobą potrzebującą, może mimo dobrych intencji utrwalać zależność i nierówności zamiast je usuwać.
Oglądałem te filmy, ale nie przypominam sobie, by groził, że się zabije (w którym filmie i w której minucie to jest?), a wiem, że kiedy jest to wygodne dla kogoś, to się ludzi oczernia (by samemu się wybielić), że czego oni to nie mówili, albo nie robili, ale na wszystko trzeba mieć dowody w postaci wiarygodnych nagrań, a nie zeznania, które można sfabrykować. Może choruje na ADHD? xD
No jak mu odcięli wodę w domu to nic dziwnego, że się zdenerwował. Co za kraj, że człowieka można pozbawić wody pitnej , ehhh. Wodę z kałuży miał pić?
A to nie jest tak, że jak nie płacisz za wodę, to nie masz wody?
@Gość 2026-06-18, 01:08 Bez jedzenia tak szybko się nie umiera, ale bez wody ile można przeżyć, ktoś wie?
W Polsce co do zasady nie można pozostawić mieszkańca bez dostępu do wody przeznaczonej do spożycia przez ludzi wyłącznie dlatego, że ma zaległości w opłatach, ale szczegóły zależą od sytuacji prawnej lokalu i tego, kto jest stroną umowy.
Najczęstsze przypadki:
1. Jeżeli masz indywidualną umowę z przedsiębiorstwem wodociągowo-kanalizacyjnym, dostawca może w określonych sytuacjach wstrzymać dostawę wody z powodu zaległości, ale musi spełnić wymogi przewidziane w przepisach, w tym odpowiednio wcześniej poinformować odbiorcę. Dodatkowo przepisy przewidują obowiązek wskazania zastępczego punktu poboru wody.
2. Jeżeli mieszkasz w lokalu komunalnym lub spółdzielczym, a umowa na dostawę wody jest zawarta z gminą, wspólnotą lub spółdzielnią, sytuacja jest bardziej złożona. Sam fakt zaległości czynszowych lub innych długów nie daje automatycznie podstaw do odcięcia wody konkretnemu mieszkańcowi. W praktyce odcinanie wody jako forma nacisku na lokatora często bywa kwestionowane i może naruszać prawa lokatora.
3. Jeżeli przyczyną zaległości jest choroba, niezdolność do pracy lub trudna sytuacja materialna, warto niezwłocznie skontaktować się z ośrodkiem pomocy społecznej. Możliwe są różne formy wsparcia, np. zasiłki celowe lub pomoc w pokryciu kosztów utrzymania mieszkania.
Jeżeli opiszesz swoją sytuację dokładniej:
* czy to mieszkanie komunalne, spółdzielcze, własnościowe czy wynajmowane,
* kto przysłał informację o odcięciu wody (gmina, wodociągi, spółdzielnia, zarządca),
* czy już odcięto wodę, czy jest tylko groźba odcięcia,
to mogę wyjaśnić, jakie przepisy mają zastosowanie i jakie kroki możesz podjąć.
W Miejskich Wodociągach i Kanalizacja Sp. z o.o. w Ostrowcu Św. w Radzie Nadzorczej zasiadają:
Zbigniew Żak – Przewodniczący, Marek Rachwał, Zdzisław Kałamaga (były prezydent Ostrowca Św. i były Starosta Ostrowiecki) https://naostro.info/byly-prezydent-ostrowca-sw-czlonkiem-rady-nadzorczej-jednej-z-miejskich-spolek/
Do grona nadzorców dołączył Jarosław Wilczyński, były prezydent Ostrowca Świętokrzyskiego. Podczas gdy w niektórych spółkach nastąpiły jedynie wymiany osobowe, w Ciepłowni Ostrowieckiej doszło do rozszerzenia składu Rady Nadzorczej. https://naostro.info/ostrowiec-sw-karuzela-kadrowa-w-miejskich-spolkach/
Jak się należy do lokalnej kliki, to nie tylko człowiek się wyżywi, napoi ale i na wycieczkę zagraniczną pojedzie https://naostro.info/ostrowiec-sw-od-norwegii-po-hiszpanie-znamy-wydatki-na-delegacje-wladz-miasta-i-radnych-w-latach-2018-2025/
P.S. Masz kilka naturalnych i formalnych alternatyw dla „zasiada w radzie nadzorczej”:
* jest członkiem rady nadzorczej – najprostsze i najczęściej używane.
* wchodzi w skład rady nadzorczej – formalne, neutralne.
* pełni funkcję członka rady nadzorczej – podkreśla sprawowanie funkcji.
* sprawuje mandat członka rady nadzorczej – bardziej prawnicze.
* należy do rady nadzorczej – poprawne, choć nieco mniej formalne.
* uczestniczy w pracach rady nadzorczej – gdy chcesz podkreślić aktywność, a nie sam fakt członkostwa.
Przykłady:
* „Jan Kowalski jest członkiem rady nadzorczej spółki.”
* „Jan Kowalski wchodzi w skład rady nadzorczej spółki.”
* „Jan Kowalski pełni funkcję członka rady nadzorczej od 2023 roku.”
Warto jednak wiedzieć, że wyrażenie „zasiada w radzie nadzorczej” jest idiomem prawnym i biznesowym, a nie dosłownym opisem siedzenia. W oficjalnych tekstach jest całkowicie poprawne i bardzo często używane. Można też siedzieć w areszcie śledczym, jak Jarosław Górczyński, prezydent Ostrowca.
Jeżeli chcesz uniknąć utartego zwrotu „wzięliśmy pod lupę”, możesz użyć np.:
* przeanalizowaliśmy oświadczenia majątkowe
* przyjrzeliśmy się oświadczeniom majątkowym
* sprawdziliśmy oświadczenia majątkowe
* zweryfikowaliśmy oświadczenia majątkowe
* dokonaliśmy analizy oświadczeń majątkowych
* prześwietliliśmy oświadczenia majątkowe (bardziej publicystycznie)
* przeprowadziliśmy szczegółową analizę oświadczeń majątkowych
* porównaliśmy oświadczenia majątkowe z poprzednich lat
* zbadaliśmy oświadczenia majątkowe
* przejrzeliśmy oświadczenia majątkowe pod kątem zmian w majątku
Przykłady nagłówków:
* „Przeanalizowaliśmy oświadczenia majątkowe ostrowieckich radnych. Co z nich wynika?”
* „Sprawdziliśmy oświadczenia majątkowe władz powiatu.”
* „Prześwietlamy oświadczenia majątkowe lokalnych samorządowców.”
* „Analiza oświadczeń majątkowych. Kto zyskał, a kto stracił?”
* „Zbadaliśmy oświadczenia majątkowe najważniejszych osób w powiecie.”
Jeżeli ma to być materiał dziennikarski lub wpis na Facebooku, dobrze brzmi też:
> Na warsztat wzięliśmy oświadczenia majątkowe...
albo
> Przeanalizowaliśmy najnowsze oświadczenia majątkowe i sprawdziliśmy, jak zmienił się majątek lokalnych samorządowców.
P.P.S. Warto też przypomnieć, że była już starosta Marzena Magdalena Dębniak (z domu Salamon) przez 3 lata pobierała z MOPSu zasiłek pielęgnacyjny w wysokości 215,84 zł, bo rzekomo była przez 3 lata niepełnosprawna w stopniu znacznym od 11.2019 do 10.2022 - tak orzekli lekarze orzecznicy z Powiatowego Zespołu ds. Orzekania o Niepełnosprawności w Ostrowcu Św. Około miesiąca była na zwolnieniu, a potem normalnie wróciła do pracy i jeszcze brała udział w kampanii wyborczej na senatora - a ponoć bardzo chora była? Ponadto istnieją wątpliwości co do sposobu wykazywania pobieranego zasiłku pielęgnacyjnego w oświadczeniach majątkowych. Świadczenie to było ujmowane pod ogólnym określeniem „zasiłek”, bez wskazania jego pełnej nazwy, a wykazane kwoty nie odpowiadały rzeczywiście otrzymanym świadczeniom. Może to sprawiać wrażenie, że informacje zawarte w oświadczeniach majątkowych nie odzwierciedlały w pełni stanu faktycznego, co utrudniało opinii publicznej ocenę źródeł uzyskiwanych dochodów. W przypadku stwierdzenia takich nieścisłości należałoby oczekiwać niezwłocznego złożenia korekty oświadczenia majątkowego. Skoro do dziś nie nastąpiło sprostowanie błędnych danych, pojawiają się uzasadnione wątpliwości co do rzetelności oświadczeń oraz prawidłowości ich kontroli przez podmioty odpowiedzialne za ich weryfikację.
Czy dziennikarze śledczy są już bliżej poznania nazwisk tych orzeczników, czy też tajemnica nadal dzielnie stawia opór? Pytam, bo kawa przygotowana na ogłoszenie wyników zaczyna powoli stygnąć.
---
Ale żeby policjant musiał dorabiać sobie u pani burmistrz, jako sekretarka parząca kawę? Prawda to jest czy nie? Wygląda na to, że prawda, bo zarzutu pomówienia nikt nie postawił.
---
Histeria – potoczne i historyczne określenie. Dawniej używane do opisu silnych, nieadekwatnych reakcji emocjonalnych (płacz, krzyk, omdlenia - patrz Roman "KOŃ" Giertych, „dziwne” objawy fizyczne bez uchwytnej przyczyny). Współcześnie w medycynie nie funkcjonuje jako diagnoza – część takich objawów mieści się np. w zaburzeniach dysocjacyjnych, lękowych lub somatyzacyjnych.
Załamanie nerwowe – też termin nienaukowy. Oznacza ogólnie stan „przeciążenia psychicznego”, gdy ktoś przestaje sobie radzić (silny stres, bezsenność, płacz, lęk, wycofanie). Może obejmować różne realne zaburzenia (depresję, lęk, wypalenie), ale sam w sobie nie jest rozpoznaniem.
Epizod depresyjny – konkretna jednostka kliniczna (ICD/DSM). Trwa co najmniej 2 tygodnie i obejmuje m.in. obniżony nastrój, utratę zainteresowań, spadek energii, zaburzenia snu/apetytu, problemy z koncentracją, często poczucie winy lub myśli rezygnacyjne.
Najprościej:
* „histeria” = stary, nieprecyzyjny termin na silne reakcje emocjonalne
* „załamanie nerwowe” = potoczne określenie przeciążenia psychicznego
* „epizod depresyjny” = konkretna diagnoza psychiatryczna z określonymi kryteriami
Czyli pierwsze dwa to etykiety potoczne, trzecie to rozpoznanie medyczne.
Na podstawie samego opisu i nagrania nie da się rzetelnie postawić rozpoznania psychiatrycznego – to wymaga bezpośredniej diagnozy.
Najkrótsza, sensowna „klasyfikacja robocza” dla takiej sytuacji to: • ostra reakcja na stres / zaburzenie adaptacyjne (silny stres po wydarzeniach życiowych, poczucie przeciążenia, lęk, bezradność) + objawy lękowo-depresyjne (rozpacz, napięcie, myśli samobójcze – to już sygnał kryzysu)
W takich stanach mogą też pojawiać się: podejrzliwość / interpretowanie działań innych jako wrogich,
ale to nadal nie musi oznaczać psychozy – często wynika z silnego stresu, braku kontroli i poczucia zagrożenia.
Najważniejsze klinicznie: same myśli samobójcze = kryzys psychiczny wymagający pilnej oceny i wsparcia, niezależnie od tła sytuacyjnego.
Czyli: nie „histeria” ani konkretna jednostka z opisu, tylko najczęściej reakcja kryzysowa z komponentem depresyjno-lękowym.
Dla osoby samotnie gospodarującej zasiłek okresowy w 2026 r. nie ma jednej stałej kwoty. Jego wysokość zależy od dochodu i kryterium dochodowego obowiązującego w pomocy społecznej. Zgodnie z ustawą:
* przysługuje osobie samotnie gospodarującej, której dochód jest niższy od kryterium dochodowego,
* jest przyznawany m.in. z powodu bezrobocia, długotrwałej choroby, niepełnosprawności lub innych trudnych sytuacji życiowych,
* jego wysokość wynosi od 50% do 100% różnicy między kryterium dochodowym a faktycznym dochodem osoby.
### Przykład
Jeżeli kryterium dla osoby samotnie gospodarującej wynosiłoby 1010 zł, a dochód osoby 600 zł:
* różnica = 410 zł,
* minimalny zasiłek okresowy = 205 zł (50% różnicy),
* maksymalny = 410 zł (100% różnicy), z zastrzeżeniami ustawowymi.
### Czy gmina może dopłacić „drugie tyle”?
Tak, co do zasady jest to prawnie dopuszczalne.
Ustawa wprost stanowi, że rada gminy może w drodze uchwały podwyższyć minimalne kwoty zasiłku okresowego. Oznacza to, że gmina może finansować wyższe świadczenia ze środków własnych niż ustawowe minimum.
Nie działa to jednak automatycznie. Muszą być spełnione dwa warunki:
1. Rada gminy musi przyjąć odpowiednią uchwałę.
2. W budżecie gminy muszą być na to zabezpieczone środki.
Jeżeli więc gmina uchwali, że będzie dopłacała dodatkowe 100% minimalnej kwoty zasiłku okresowego, to jest to możliwe prawnie. Nie jest natomiast do tego zobowiązana.
### Na jak długo przyznaje się zasiłek?
Nie ma ustawowo określonego okresu. Ośrodek pomocy społecznej ustala go indywidualnie, biorąc pod uwagę sytuację osoby ubiegającej się o pomoc. Może to być np. kilka miesięcy, pół roku lub inny okres wynikający z okoliczności sprawy.
### Skąd pochodzą środki?
Zasiłek okresowy jest zadaniem własnym gminy finansowanym częściowo z dotacji z budżetu państwa. Jeżeli gmina chce wypłacać więcej niż wynika z ustawowego minimum, różnicę pokrywa ze środków własnych. Wynika to z konstrukcji przepisów i możliwości podwyższania świadczeń przez radę gminy.
Jeżeli podasz:
* swój miesięczny dochód netto uwzględniany przez pomoc społeczną,
* czy jesteś osobą bezrobotną, niepełnosprawną lub długotrwale chorą,
to mogę wyliczyć orientacyjnie, jaki zasiłek okresowy mógłby przysługiwać w Twojej sytuacji w 2026 r. oraz sprawdzić, czy w Twojej gminie obowiązuje uchwała podwyższająca te świadczenia.
[1]: https://www.gov.pl/web/rodzina/zasilek-okresowy "Zasiłek okresowy - MRPiPS - Portal Gov.pl"
[2]: https://lexlege.pl/ustawa-o-pomocy-spolecznej/art-38/ "Art. 38. pomoc społ. - Ustawa o pomocy społecznej"
Wobec Marty Lempart były i są prowadzone postępowania oraz pojawiały się zarzuty dotyczące znieważenia funkcjonariuszy policji, ale ważne jest rozróżnienie: część z nich to zarzuty prokuratorskie, a nie prawomocne wyroki skazujące.
### Co wynika z dostępnych źródeł:
1. Zarzuty dotyczące znieważenia policjantów
W 2020 r. i później prokuratura stawiała jej zarzuty m.in. za:
* używanie wulgarnych słów wobec policjantów,
* gesty uznane za znieważające (np. splunięcie w kierunku funkcjonariuszy),
* w jednym z zawiadomień pojawił się też wątek znieważenia w trakcie demonstracji Strajku Kobiet [1]
2. Czy była skazana?
W głośnej sprawie związanej z protestami Strajku Kobiet:
* ostatecznie sąd uniewinnił Martę Lempart i inne liderki od części zarzutów, w tym związanych z organizacją protestów i częścią zarzutów karnych [2]
* Nie ma w dostępnych, wiarygodnych źródłach informacji o prawomocnym wyroku skazującym ją za znieważenie policjantów.
3. Kluczowa konkluzja
* Zarzuty: tak, były (i były nagłaśniane publicznie).
* Prawomocne skazanie za znieważenie policjantów: brak potwierdzenia.
* Część spraw zakończyła się uniewinnieniem lub nadal była przedmiotem postępowań.
Jeśli chcesz, mogę rozpisać dokładnie chronologię wszystkich spraw (2020–2024) albo porównać jej sytuację prawną z innymi liderami protestów w Polsce.
[1]: https://www.rp.pl/prawo-karne/art8675871-prokuratura-postawila-zarzuty-marcie-lempart
[2]: https://www.pap.pl/aktualnosci/liderki-strajku-kobiet-uniewinnione
https://propolski.pl/liderka-strajku-kobiet-w-prokuraturze-lempart/
Tak — i to nie jest tylko „plotka”, ale informacja opisana w kilku mediach w 2026 r.
### Co faktycznie ustalono
W 2024 r. Marta Lempart została wybrana jako jedna z ekspertów/doradców przy Kancelarii Premiera (KPRM) w ramach zespołów tworzonych przy obszarze społeczeństwa obywatelskiego.
Według opisów medialnych:
* była częścią grupy ekspertów ds. aktywizm i wolontariat,
* brała udział w pracach doradczych / konsultacyjnych,
* nie był to etat ani stanowisko polityczne, tylko rola ekspercka przy administracji rządowej.
Źródła potwierdzające to opisują m.in.:
* że wybrano ok. 100 ekspertów do współpracy z ministerstwem i KPRM ([Do Rzeczy][1])
* oraz że Lempart sama potwierdzała udział w tej grupie doradczej ([TV Republika][2])
### Ważne doprecyzowanie
* to nie było stanowisko polityczne w rządzie Tuska (typu minister, wiceminister, rzecznik itd.),
* raczej panel ekspercki / doradczy przy instytucji rządowej,
* i nie ma potwierdzeń, żeby w 2026 dostała nową funkcję typu „oficjalny doradca premiera” w sensie etatu.
### W skrócie
Tak — miała rolę ekspercką przy strukturach rządowych, ale:
* nie była członkiem rządu,
* i nie objęła „stanowiska politycznego” od Tuska.
Jeśli chcesz, mogę sprawdzić dokładnie kto jeszcze był w tym panelu ekspertów i jak działał ten program (bo to często jest mylone z „posadą w rządzie”).
[1]: https://dorzeczy.pl/amp/843833/media-ujawniaja-marta-lempart-byla-ekspertem-przy-kprm.html
[2]: https://tvrepublika.pl/Polska/NASZ-NEWS-Marta-Lempart-doradzala-przy-KPRM-jako-ekspert/207515
Tak — zazwyczaj tacy eksperci w KPRM nie dostają wynagrodzenia.
W oficjalnych zasadach Kancelarii Premiera:
* udział w radach i zespołach eksperckich jest nieodpłatny (to funkcja doradcza, nie etat),
* członkowie mogą składać opinie, analizy, rekomendacje, ale bez pensji z tego tytułu. ([Gov.pl][1])
Czyli w przypadku takich osób jak Marta Lempart:
* brak standardowego wynagrodzenia za samą funkcję eksperta,
* ewentualne pieniądze mogą pochodzić tylko z innych źródeł (np. osobna praca, NGO, projekty), nie za sam udział w zespole.
W skrócie: zwykle to praca społeczna/nieodpłatna.
[1]: https://www.gov.pl/web/premier/udzial-w-radach-doradcow-w-kprm-nie-wiaze-sie-z-dodatkowym-wynagrodzeniem
* Liczba doradców Tomasza Kopca - dyrektora szpitala w Ostrowcu Św.: w szczytowym okresie 3 doradców.
* Wynagrodzenie: łącznie ok. 26 tys. zł brutto miesięcznie (za wszystkich razem), nie indywidualnie. [1]
https://naostro.info/?p=47682 "Wiemy ile zarabia Tomasz Kopiec, dyrektor naczelny ostrowieckiego szpitala!"
Wpis na portalu Ostrowiec INFO (czerwiec 2026) – w zestawieniu wiadomości policyjnych pojawił się materiał zatytułowany „Kamil Wrona na czołowej liście poszukiwanych: Prawo nie zna litości”.
Jest już artykuł NaOstro.info informujący o zatrzymaniu.
W materiale opublikowanym 24 czerwca 2026 r. portal podał, że kryminalni z Ostrowca Świętokrzyskiego zatrzymali poszukiwanego mieszkańca gminy Ćmielów. Artykuł wskazuje, że chodzi o osobę poszukiwaną w związku z prawomocnym wyrokiem 6 miesięcy pozbawienia wolności za znieważenie funkcjonariusza publicznego. Po zatrzymaniu miał zostać doprowadzony do zakładu karnego. Źródłem informacji była Komenda Powiatowa Policji w Ostrowcu Świętokrzyskim. ([naOSTRO.info][1])
Artykuł NaOstro.info:
* wcześniej (9 czerwca) informował o poszukiwaniach Kamila Michała Wrony, ([naOSTRO.info][2])
* następnie (24 czerwca) opublikował informację o jego zatrzymaniu. ([naOSTRO.info][1])
[1]: https://naostro.info/ostrowiec-zatrzymanie-poszukiwanego-cmielow/
[2]: https://naostro.info/zniewazyl-funkcjonariusza-publicznego-policja-poszukuje-kamila-wrony/
https://radioostrowiec.pl/2026/06/24/prowadzacy-fanpage-ciemna-strona-cmielowa-zatrzymany-przez-policje-spedzi-6-miesiecy-w-wiezieniu/ A to nie jest tak, że najpierw dostaje się wyrok w zawieszeniu na okres próbny?
Niech napisze list do prezydenta Karola Nawrockiego, może go ułaskawi. Kiedyś Lech Wałęsa (TW Bolek) ułaskawił członka mafii pruszkowskiej o pseudonimie "Słowik".
* „Słowik, szef pruszkowskiej mafii, został ułaskawiony przez Wałęsę” – Goniec https://goniec.pl/slowik-szef-pruszkowskiej-mafii-zostal-ulaskawiony-przez-walese-ms-130122
* „Słowik” (Andrzej Z.) został ułaskawiony przez prezydenta Lecha Wałęsę w 1993 r. – Polskie Radio 24 https://polskieradio24.pl/artykul/1725107
* Kulisy sprawy i potwierdzenie aktu łaski – Fakt https://www.fakt.pl/polityka/prawo-laski-prezydenta-tych-ludzi-ulaskawili-prezydenci-iii-rp/h2hr1sm
Czyli: Wałęsa faktycznie go ułaskawił, ale to Komorowski ułaskawił później innych znanych przestępców (stąd częste pomyłki).
A to nie powinno być tak, że dyrektor Kopiec powinien z własnego wynagrodzenia opłacić sobie doradców? Gdzie jest ekspertyza prawna, że to było zgodne z prawem? Nie ma?
Może w statucie szpitala są zapisy, które na to pozwalały?
Tak. Byłą żoną mecenasa Jacka Dubois jest Maria Ejchart-Dubois. Sama publicznie potwierdziła, że Jacek Dubois jest jej byłym mężem. ([Do Rzeczy][1])
Od wielu lat zajmuje się prawami człowieka. Pracowała w Helsińska Fundacja Praw Człowieka, gdzie specjalizowała się m.in. w prawach osób pozbawionych wolności i programie „Niewinność”, a także kierowała Stowarzyszenie im. Profesora Zbigniewa Hołdy. ([Rzecznik Praw Obywatelskich][2])
Od grudnia 2023 r. została wiceministrem sprawiedliwości odpowiedzialną m.in. za nadzór nad Służba Więzienna. ([Do Rzeczy][3])
Co do amnestii: rzeczywiście publicznie wypowiadała się za ograniczaniem przeludnienia więzień i szerszym stosowaniem alternatyw dla kary pozbawienia wolności wobec osób niestwarzających dużego zagrożenia. Nie znalazłem jednak wiarygodnego źródła potwierdzającego, że wzywała do ogłoszenia powszechnej amnestii.
[1]: https://dorzeczy.pl/kraj/535575/pytanie-o-jacka-dubois-nerwowo-na-konferencji-prasowej-wiceminister.html "Pytanie o Jacka Dubois. Nerwowo na konferencji prasowej wiceminister"
[2]: https://bip.brpo.gov.pl/pl/content/kpo/osoba/maria-ejchart-dubois "Maria Ejchart-Dubois | Rzecznik Praw Obywatelskich"
[3]: https://dorzeczy.pl/kraj/533790/maria-ejchart-z-ms-to-zona-jacka-dubois-wos-pyta.html "Maria Ejchart-Dubois z MS to żona Jacka Dubois? Woś pyta"
A tego z Ćmielowa przymknęli... Może rzeczywiście jest taki niebezpieczny? A może po prostu nie chciał okazać czynnego żalu, skruchy i obiecać poprawy? Albo to tylko akcja pokazowa: każda ręka podniesiona na lokalną władzę zostanie... zapięta w kajdanki.
- Co to za jedni?
- Nagonka. Dzieci do nagonki, z czworaków.
- No, to jest słuszna koncepcja.
Miś - Nagonka https://www.youtube.com/watch?v=2SUa4BuIKw0
Bartłomiej Sienkiewicz jest prawnukiem Henryka Sienkiewicza.
https://en.wikipedia.org/wiki/Bart%C5%82omiej_Sienkiewicz
https://www.pap.pl/aktualnosci/bartlomiej-sienkiewicz-nowy-minister-kultury-kim-jest
„Moralność Kalego” to jedno z najbardziej rozpowszechnionych określeń w języku polskim, używane do opisania podwójnych standardów moralnych – sytuacji, w której człowiek ocenia ten sam czyn zupełnie inaczej w zależności od tego, kto go popełnia i kto odnosi z niego korzyść lub ponosi szkodę.
Pojęcie wywodzi się z powieści W pustyni i w puszczy autorstwa Henryka Sienkiewicza. Jeden z bohaterów, Kali, przedstawia uproszczone rozumowanie:
„Jak Kali ukraść krowy, to dobrze. Jak Kalemu ukraść krowy, to źle.”
Choć jest to literacka wypowiedź fikcyjnej postaci, z czasem stała się metaforą pewnego uniwersalnego zjawiska psychologicznego i społecznego.
### Na czym polega moralność Kalego?
W ujęciu eksperckim jest to asymetryczne stosowanie norm etycznych. Osoba kierująca się „moralnością Kalego”:
* uznaje swoje działania za usprawiedliwione, nawet jeśli potępia identyczne działania innych;
* ocenia czyny przez pryzmat własnego interesu, a nie według jednolitych zasad;
* stosuje zasadę: „dla mnie wolno więcej niż innym”;
* interpretuje fakty tak, by zawsze wypaść w roli ofiary lub strony mającej moralną rację.
W filozofii moralności byłby to przykład niespójności etycznej oraz naruszenia zasady uniwersalizowalności norm – przekonania, że reguły moralne powinny obowiązywać wszystkich jednakowo. Podobną ideę rozwijał Immanuel Kant, argumentując, że nie można uznawać za moralne zachowania, których nie chcielibyśmy zaakceptować jako powszechnej zasady.
### Dlaczego to zjawisko jest tak powszechne?
Psychologia wskazuje kilka mechanizmów:
* stronniczość własnej grupy – łagodniej oceniamy „swoich” niż „obcych”;
* efekt samousprawiedliwienia – łatwo znajdujemy argumenty tłumaczące własne postępowanie;
* dysonans poznawczy – zamiast zmienić zachowanie, zmieniamy jego ocenę, by zachować dobre mniemanie o sobie.
Z tego powodu „moralność Kalego” występuje w polityce, sporcie, biznesie, mediach, a także w codziennych relacjach.
### Przykłady
* Kierowca oburza się, gdy ktoś zajmuje dwa miejsca parkingowe, ale sam robi to „tylko na chwilę”.
* Firma krytykuje konkurencję za agresywny marketing, po czym stosuje identyczne praktyki.
* Kibic uważa faul własnej drużyny za „spryt”, a taki sam faul przeciwnika za „skandal”.
* Polityk potępia nadużycia władzy u przeciwników, lecz usprawiedliwia podobne działania własnego obozu.
### Czy jest to termin naukowy?
Nie. „Moralność Kalego” to przede wszystkim idiom i metafora kulturowa, a nie formalne pojęcie z etyki czy psychologii. Mimo to dobrze oddaje zjawisko, które w naukach społecznych opisuje się jako:
* podwójne standardy (double standards),
* wybiórcze stosowanie norm,
* stronniczość moralną (moral bias),
* motywowane rozumowanie (motivated reasoning).
### Współczesna refleksja
Warto dodać, że sam bohater Kali oraz sposób jego przedstawienia w powieści Henryka Sienkiewicza są dziś przedmiotem dyskusji. Część badaczy zwraca uwagę na obecność kolonialnych i stereotypowych przedstawień Afrykanów w literaturze przełomu XIX i XX wieku. Z tego względu współcześnie rozróżnia się dwie kwestie: z jednej strony funkcjonujące w języku polskim powiedzenie „moralność Kalego”, a z drugiej – krytyczną ocenę literackiego kontekstu, z którego się wywodzi.
Podsumowując, moralność Kalego oznacza stosowanie jednej miary wobec siebie i swoich, a innej wobec pozostałych. Jest to przykład podwójnych standardów, które większość współczesnych teorii etycznych uznaje za sprzeczne z zasadą równego i konsekwentnego stosowania norm moralnych.
Pytanie
Czy za przejaw tzw. moralności Kalego można uznać sytuację, w której władze samorządowe konsekwentnie maksymalizują własne wynagrodzenia, podwyższają płace podległej administracji oraz przyznają wysokie nagrody finansowe osobom z własnego otoczenia, natomiast jednocześnie wykazują daleko idącą powściągliwość w finansowaniu pomocy społecznej, ograniczając środki do ustawowego minimum lub rezygnując z dodatkowego wsparcia mieszkańców wymagających pomocy? Innymi słowy, czy taki sposób gospodarowania środkami publicznymi może być interpretowany jako przykład moralności Kalego, rozumianej jako stosowanie podwójnych standardów etycznych i podporządkowanie ocen moralnych własnym interesom?
Odpowiedź
Pojęcie „moralności Kalego” odnosi się do stosowania podwójnych standardów moralnych – akceptowania określonych działań, gdy przynoszą korzyść sobie lub własnej grupie, przy jednoczesnym negatywnym ocenianiu podobnych działań podejmowanych przez innych.
W opisanej sytuacji samo podnoszenie wynagrodzeń czy przyznawanie nagród nie stanowi jeszcze dowodu występowania moralności Kalego. Wynagrodzenia pracowników samorządowych oraz osób pełniących funkcje publiczne mogą być zgodne z obowiązującym prawem, uzasadnione sytuacją rynkową, zakresem odpowiedzialności lub wynikami pracy. Również wysokość wydatków na pomoc społeczną zależy od obowiązków ustawowych, kondycji finansowej jednostki samorządu oraz przyjętych priorytetów budżetowych.
O moralności Kalego można byłoby mówić dopiero wtedy, gdyby występowała wyraźna niespójność zasad. Przykładowo, jeśli osoby decyzyjne uzasadniają wysokie podwyżki i nagrody dla siebie koniecznością zapewnienia „godnych wynagrodzeń” lub „brakiem środków” w innych obszarach, a jednocześnie tym samym argumentem odmawiają zwiększenia pomocy osobom znajdującym się w trudnej sytuacji życiowej, choć dysponują środkami na własne świadczenia, można postawić zarzut stosowania podwójnych standardów. W takim przypadku kryteria oceny nie są stosowane jednakowo wobec wszystkich grup, lecz zmieniają się w zależności od tego, kto jest beneficjentem decyzji.
Z perspektywy etyki życia publicznego problemem nie jest wyłącznie wysokość wynagrodzeń czy skala wydatków socjalnych, lecz przede wszystkim zgodność decyzji z zasadami bezstronności, proporcjonalności, transparentności i równego traktowania interesów wszystkich mieszkańców.
Dlatego najbardziej precyzyjny wniosek brzmi: opisana sytuacja może być uznana za przykład moralności Kalego tylko wtedy, gdy istnieją dowody na stosowanie podwójnych standardów – czyli odmiennego oceniania podobnych decyzji wyłącznie dlatego, że jedne służą interesowi osób sprawujących władzę, a drugie interesowi pozostałych mieszkańców. Jeżeli natomiast mamy jedynie do czynienia z kontrowersyjnymi priorytetami budżetowymi, bez wykazania takiej niespójności, trafniejsze będzie stwierdzenie, że jest to kwestia polityki finansowej i oceny etycznej gospodarowania środkami publicznymi, a nie automatycznie moralności Kalego.
---
Wersja ekspercka (do analizy, artykułu lub debaty)
Czy politykę wynagrodzeń i wydatków socjalnych samorządu można oceniać przez pryzmat tzw. moralności Kalego?
Czy sytuacja, w której władze samorządowe konsekwentnie przeznaczają znaczące środki publiczne na podwyższanie własnych wynagrodzeń, zwiększanie płac administracji oraz przyznawanie nagród finansowych, jednocześnie ograniczając wydatki na pomoc społeczną do ustawowego minimum lub rezygnując z dodatkowego wsparcia dla najbardziej potrzebujących mieszkańców, może stanowić przykład tzw. moralności Kalego?
Pytanie to nie dotyczy wyłącznie legalności takich działań, lecz ich spójności etycznej. Jeżeli te same osoby uzasadniają wysokie świadczenia dla siebie koniecznością odpowiedniego wynagradzania pracy, natomiast odmawiają zwiększenia pomocy społecznej, powołując się na brak środków finansowych, powstaje pytanie, czy nie dochodzi do stosowania podwójnych standardów. W takim ujęciu interes własny traktowany jest jako priorytet, podczas gdy potrzeby osób znajdujących się w trudnej sytuacji życiowej schodzą na dalszy plan.
Z punktu widzenia etyki administracji publicznej zasadniczą kwestią jest zachowanie jednolitych kryteriów oceny i gospodarowania środkami publicznymi. Jeżeli kryteria te zmieniają się w zależności od tego, kto jest beneficjentem decyzji, można zasadnie postawić pytanie, czy nie mamy do czynienia z przejawem moralności Kalego, rozumianej jako stosowanie podwójnych standardów moralnych.
---
Wersja publicystyczna (mocniejsza, ale rzeczowa)
Czy to nie jest klasyczna moralność Kalego?
Jak nazwać sytuację, w której samorząd znajduje środki na maksymalne podwyżki wynagrodzeń dla osób sprawujących władzę, wysokie premie i nagrody dla urzędników, natomiast twierdzi, że nie stać go na realne zwiększenie pomocy społecznej dla mieszkańców znajdujących się w najtrudniejszej sytuacji?
Jeżeli pieniędzy nie brakuje wtedy, gdy beneficjentami są osoby związane z administracją, natomiast nagle ich brakuje, gdy chodzi o wsparcie osób ubogich, chorych, niepełnosprawnych czy rodzin w kryzysie, rodzi się pytanie o spójność stosowanych zasad.
Taki sposób podejmowania decyzji może być postrzegany jako przejaw moralności Kalego – stosowania jednej miary wobec własnego środowiska i zupełnie innej wobec pozostałych mieszkańców. Problem nie sprowadza się wyłącznie do legalności wydatków, lecz do fundamentalnego pytania o sprawiedliwość, odpowiedzialność i etyczne gospodarowanie środkami publicznymi.
---
Wersja retoryczna (do wystąpienia lub wpisu)
Czy można mówić o sprawiedliwości społecznej, gdy samorząd bez większych oporów znajduje pieniądze na podwyżki własnych wynagrodzeń, nagrody i premie dla urzędników, a jednocześnie tłumaczy brak dodatkowej pomocy dla najbardziej potrzebujących mieszkańców „trudną sytuacją finansową”?
Jeżeli zasada „pieniądze są” obowiązuje wtedy, gdy korzyści odnoszą osoby sprawujące władzę, a zasada „pieniędzy nie ma” pojawia się wtedy, gdy wsparcia oczekują najsłabsi, trudno nie postawić pytania o stosowanie podwójnych standardów.
To właśnie istota moralności Kalego – odmienne ocenianie podobnych sytuacji w zależności od tego, kto jest beneficjentem decyzji. W państwie prawa takie działania mogą być zgodne z przepisami, ale to nie przesądza jeszcze o ich etycznej ocenie. O jakości życia publicznego świadczy bowiem nie tylko przestrzeganie prawa, lecz także konsekwencja, uczciwość i jednakowe stosowanie zasad wobec wszystkich.
---
Kaligula był cesarzem rzymskim w latach 37–41 n.e. Zapisał się w historii jako władca kojarzony z okrucieństwem, samowolą, kultem własnej osoby i nadużywaniem władzy, choć część przekazów o nim mogła zostać wyolbrzymiona przez późniejszych autorów.
Można go nawiązać do tej rozmowy tylko metaforycznie. Jeśli władza przedkłada własne korzyści nad dobro obywateli, ktoś może porównać takie zachowanie do stylu rządzenia Kaliguli jako symbolu pychy, samouwielbienia i oderwania od potrzeb społeczeństwa. Nie należy jednak utożsamiać moralności Kalego z Kaligulą – to dwa zupełnie różne pojęcia o odmiennym pochodzeniu.
Komentarz w stylu „Zulu-Gula” https://archive.ph/5x3NT
– Zulu bula, kala mala, urzędasa bum-bum. Jak dla siebie kasiorka – hura bura! Jak dla mieszkańca – pusta kasa, bubu zula. Logika? Gulu-gulu. Budżet? Szuru-buru. A obywatel patrzy i mówi: „Aha... czyli znowu zulu-gula!”
