Ostrowiec Świętokrzyski www.ostrowiecnr1.pl

### Co to jest ewaluacja?

Najprościej: ewaluacja to ocena skuteczności czegoś na podstawie faktów i wyników.

Przykład:

* „Na targach było 200 ofert pracy” → informacja.

* „Po 6 miesiącach 47 osób znalazło dzięki nim zatrudnienie” → ewaluacja, bo mierzymy efekt.

### Co znaczy: „nadzieja pełni funkcję substytutu ewaluacji”?

To dość elegancka uszczypliwość.

Autor mówi, że zamiast odpowiedzieć na pytanie: „Czy to zadziałało?”

tekst odpowiada: „Mamy nadzieję, że zadziała.”

Czyli zamiast oceny rezultatów pojawia się deklaracja dobrych intencji i optymizmu.

Innymi słowy: Nie wiemy, czy przedsięwzięcie było skuteczne, ale mamy nadzieję, że było lub będzie skuteczne.

Dlatego „nadzieja” zastępuje tu „ewaluację”.

### Etymologia słowa „ewaluacja”

Polskie ewaluacja pochodzi od angielskiego evaluation, a to z kolei od francuskiego évaluation.

Jeszcze głębiej:

* francuskie évaluer = oceniać wartość

* od łacińskiego valere = być silnym, mieć wartość, być wartym czegoś

Ten sam łaciński rdzeń masz w słowach:

* walor

* wartość

* ekwiwalent

* waluta (pośrednio)

### Czy są rdzennie polskie odpowiedniki?

Tak, i często są nawet lepsze stylistycznie:

* ocena

* ocena skuteczności

* ocena wyników

* podsumowanie efektów

* sprawdzenie rezultatów

* rozliczenie efektów

* bilans efektów

* ocena wartości działań

Profesor polonistyki prawdopodobnie powiedziałby: „Ewaluacja jest modnym zapożyczeniem urzędniczym, które w większości przypadków można bez straty zastąpić zwykłym słowem »ocena«.”

### Jak powiedziałby to robotnik z PRL-u?

Zamiast: „Nadzieja pełni funkcję substytutu ewaluacji.”

powiedziałby: „Zamiast sprawdzić, czy to działa, liczą na to, że zadziała.”

albo jeszcze krócej: „Wyników nie ma, ale optymizmu nie brakuje.”

albo najbardziej dosadnie: „Roboty nie policzyli, ale sukces już ogłosili.” xD

Odp.: Cena jawności w Ostrowcu Św.: Chcesz wiedzieć, ile wydali na ciastka? Zapłać 1200 złotych!

-

„Ballada o ostatnim ciastku budżetowym”

-

W sali narad, gdzie echo uchwał drży,

Gdzie pieczęć ciężka spada niczym głaz,

Na stole stało – jak wyrzut sumienia –

Ostatnie ciastko. I nastał czas.

-

Nie byle jakie, nie kruche z domu,

Lecz z fakturą, co pieczęci miała trzy,

Z paragrafami, co w rubrykach spały,

I z podpisami – poważnymi aż do łzy.

-

Bo przecież było „na spotkanie robocze”,

„Dla gości”, „w ramach reprezentacji”,

I choć herbata już dawno wystygła,

Ciastko trwało w administracji.

-

Patrzyli na nie radni zmęczeni,

Sekretarz westchnął, skarbnik zbladł,

„Czy wolno jeszcze?” – ktoś cicho zapytał,

A protokolant coś w notatkach skradł.

-

Bo czasy przyszły – surowe, czujne,

Gdzie każdy grosz ogląda się wstecz,

I nawet lukier może być dowodem,

Że ktoś chciał więcej, niż trzeba – mieć.

-

A ono leżało, niewinne w swej formie,

Z kremem jak chmura, z cukrem jak śnieg,

Nie znało ustaw, nie znało kontroli,

Nie wiedziało, czym jest budżetu bieg.

-

„To ostatnie” – rzekł ktoś niemal uroczyście,

Jakby ogłaszał zamknięcie lat,

„Od dziś koniec słodkich wydatków –

Niech powiat będzie jak suchy świat.”

-

I cisza zapadła między krzesłami,

Gdzie skrzypiał tylko historii ton,

Aż w końcu jeden – nie patrząc nikomu –

Sięgnął po ciastko. I zjadł je. Sam.

-

Nie było oklasków. Nie było nagany.

Tylko protokół dopisał gdzieś:

„Zamknięto sprawę słodkich zakupów –

Na zawsze… albo do następnych łez.”

-

I krąży legenda po korytarzach,

Wśród szaf pancernych i starych teczek,

O tym, jak skończyła się pewna epoka –

Epoka darmowych ciasteczek.

Odp.: Cena jawności w Ostrowcu Św.: Chcesz wiedzieć, ile wydali na ciastka? Zapłać 1200 złotych!

-

„Ballada o ostatnim ciastku budżetowym”

-

W sali narad, gdzie echo uchwał drży,

Gdzie pieczęć ciężka spada niczym głaz,

Na stole stało – jak wyrzut sumienia –

Ostatnie ciastko. I nastał czas.

-

Nie byle jakie, nie kruche z domu,

Lecz z fakturą, co pieczęci miała trzy,

Z paragrafami, co w rubrykach spały,

I z podpisami – poważnymi aż do łzy.

-

Bo przecież było „na spotkanie robocze”,

„Dla gości”, „w ramach reprezentacji”,

I choć herbata już dawno wystygła,

Ciastko trwało w administracji.

-

Patrzyli na nie radni zmęczeni,

Sekretarz westchnął, skarbnik zbladł,

„Czy wolno jeszcze?” – ktoś cicho zapytał,

A protokolant coś w notatkach skradł.

-

Bo czasy przyszły – surowe, czujne,

Gdzie każdy grosz ogląda się wstecz,

I nawet lukier może być dowodem,

Że ktoś chciał więcej, niż trzeba – mieć.

-

A ono leżało, niewinne w swej formie,

Z kremem jak chmura, z cukrem jak śnieg,

Nie znało ustaw, nie znało kontroli,

Nie wiedziało, czym jest budżetu bieg.

-

„To ostatnie” – rzekł ktoś niemal uroczyście,

Jakby ogłaszał zamknięcie lat,

„Od dziś koniec słodkich wydatków –

Niech powiat będzie jak suchy świat.”

-

I cisza zapadła między krzesłami,

Gdzie skrzypiał tylko historii ton,

Aż w końcu jeden – nie patrząc nikomu –

Sięgnął po ciastko. I zjadł je. Sam.

-

Nie było oklasków. Nie było nagany.

Tylko protokół dopisał gdzieś:

„Zamknięto sprawę słodkich zakupów –

Na zawsze… albo do następnych łez.”

-

I krąży legenda po korytarzach,

Wśród szaf pancernych i starych teczek,

O tym, jak skończyła się pewna epoka –

Epoka darmowych ciasteczek.