Ostrowiec Świętokrzyski www.ostrowiecnr1.pl

Rząd koalicji upadnie przez lekarzy i nauczycieli. Dwie najmniej lojalne grupy zawodowe.

Nauczyciele rzucą się na 180.000 progu podatkowego bo zarabiają grubo ponad 130.000 a lekarze będą nadal okradać budżet i zapewne ujawni się masowe oszustwa/wyłudzenia z NFZ.

I w sumie niech się dzieje wola ludu

Wynajmij Jacka Dubois, furę siana daj

Pomoże Ci

Wnet twe myśli w złoto zmienią się

Wyśpiewasz je sam

Adwokat Jarosława Górczynskiego adwokatem Kacprzyka :)

24.06.2026 Jest oświadczenie Dawida Kacprzyka po wywiadzie w Kanale Zero. Po tym jak Kanał Zero wyemitował wywiad z dr. Emilem Jędrzejewskim Dawid Kacprzyk opublikował oświadczenie, którego treść przekazał adwokat Jacek Dubois. https://www.rp.pl/spoleczenstwo/art44687571-jest-oswiadczenie-dawida-kacprzyka-po-wywiadzie-w-kanale-zero

24.06.2026 Mec. Jacek Dubois: Pan Emil Jędrzejewski musi się liczyć z procesem karnym. Jeżeli w ciągu najbliższych godzin dr Emil Jędrzejowski nie odwoła „zniesławiających, oszczerczych i nieprawdziwych informacji” wówczas czeka go proces karny – mówi „Rzeczpospolitej” pełnomocnik Dawida Kacprzyka mec. Jacek Dubois. https://www.rp.pl/spoleczenstwo/art44686121-mec-jacek-dubois-pan-emil-jedrzejewski-musi-sie-liczyc-z-procesem-karnym

___

24.06.2026 Hochsztaplerzy w białych fartuchach. Skąd biorą się oszuści w medycynie? Dziedzinę tę uprawiają ludzie, którzy tak samo, jak reszta populacji ulegają pokusom oraz dla kariery i pieniędzy popełniają ordynarne oszustwa i kryminalne przestępstwa. Niewątpliwie jednak podważają zaufanie do całej dziedziny i do setek tysięcy uczciwie pracujących badaczek i badaczy. Andrew Wakefield udawał ofiarę skrzywdzoną przez firmy farmaceutyczne i sprzedajnych biurokratów, wstydliwie pomijając fakt, że udowodniono mu wielokrotnie oszustwa. | Na zdjęciu podczas spotkania z mediami w Londynie w styczniu 2010 r. | Tomasz Rożek - Fragment książki Tomasza Rożka „Władza, pieniądze, nauka. Jak chciwość, ideologia i szaleństwo wypaczyły badania naukowe”, która ukazała się nakładem Wydawnictwa Nauka. To Lubię, Gliwice 2026 28 lutego 1998 r. w prestiżowym czasopiśmie „The Lancet” ukazał się artykuł, który miał wstrząsnąć światem medycyny na całym świecie. Andrew Wakefield i jego zespół ogłosili, że szczepionka MMR może powodować autyzm u dzieci. To był początek jednego z największych oszustw naukowych XX wieku. https://www.rp.pl/plus-minus/art44651401-hochsztaplerzy-w-bialych-fartuchach

Dlaczego lekarze z oddziału neurologii tacy jak Renata Stankiewicz i Małgorzata Sałapa poświadczały nieprawdę w karcie informacyjnej pacjenta? To tak z przyzwyczajenia, czy przez przypadkowe, nieumyślne zaniedbanie? A to prawda, że mąż pani ordynator Stankiewicz miał / ma problem z alkoholem i dlatego ona taka nerwowa jest? Czy jeśli pacjent przyjęty na oddział neurologii jest dodatkowo konsultowany przez lekarzy innych specjalności, to ci lekarze też biorą pieniądze? Niestety w karcie informacyjnej brak informacji o personaliach lekarzy konsultujących, a szkoda, bo ciekaw jestem ich personaliów, ale pierwszą winną osobą jest ordynatorka Renata Stankiewicz, bo kłamała w żywe oczy. Nierozumiem, skąd się biorą tacy lekarze jak ona i z czego wynikało jej postępowianie. Nie jest jej obce - jak to się dyplomatycznie mówi - mijanie się z prawdą.

Taką reakcję lekarza można opisać krótko i profesjonalnie na kilka sposobów, zależnie od tego, jak mocno chcesz ją ocenić:

* bagatelizowanie zgłaszanych przez pacjenta objawów – najbardziej neutralne i profesjonalne;

* lekceważenie zgłaszanych dolegliwości pacjenta;

* deprecjonowanie relacji pacjenta dotyczącej jego stanu zdrowia;

* odrzucanie zgłaszanych przez pacjenta działań niepożądanych;

* ignorowanie subiektywnych objawów zgłaszanych przez pacjenta;

* niewłaściwa komunikacja z pacjentem;

* brak należytego uwzględnienia zgłaszanych przez pacjenta objawów.

Jeżeli chodzi o podniesiony ton głosu, można użyć określeń:

* nieprofesjonalna reakcja komunikacyjna;

* nieadekwatna forma komunikacji z pacjentem;

* zachowanie o charakterze konfrontacyjnym;

* werbalna dezaprobata wobec zgłaszanych przez pacjenta uwag.

Słowo „pogarda” jest bardzo mocne i sugeruje określony stosunek emocjonalny lekarza do pacjenta. Jeśli nie możesz wykazać, że rzeczywiście chodziło o pogardliwe traktowanie, bezpieczniej i bardziej profesjonalnie jest pisać o lekceważeniu, bagatelizowaniu lub deprecjonowaniu zgłaszanych objawów i uwag pacjenta. Te określenia są często używane w skargach, pismach do szpitali, Rzecznika Praw Pacjenta czy sądów.

Jeżeli chcesz to opisać krótko i profesjonalnie, bez wchodzenia w szczegóły medyczne, możesz użyć sformułowań takich jak:

* błędna ocena stanu zdrowia pacjenta;

* nieprawidłowa ocena procesu gojenia rany;

* przedwczesne uznanie rany za wygojoną;

* nieadekwatna ocena stanu miejscowego rany;

* rozbieżność między oceną lekarza a rzeczywistym stanem rany;

* niewłaściwa kwalifikacja stanu rany przy wypisie;

* zbagatelizowanie utrzymujących się objawów wymagających dalszego leczenia.

Jeżeli chcesz podkreślić, że lekarz stanowczo utrzymywał nieprawidłową ocenę mimo Twoich uwag, można napisać:

„Doszło do podtrzymywania przez personel medyczny oceny niezgodnej z rzeczywistym stanem zdrowia pacjenta.”

lub

„Zgłaszane przez pacjenta zastrzeżenia dotyczące stanu rany nie zostały należycie uwzględnione przy ocenie klinicznej.”

Określenie „wmawianie” jest zrozumiałe w języku potocznym, ale w formalnym piśmie lepiej zastąpić je zwrotami typu „podtrzymywanie błędnej oceny”, „nieuznawanie zgłaszanych zastrzeżeń” albo „przedstawianie pacjentowi oceny nieznajdującej potwierdzenia w rzeczywistym stanie zdrowia”. Dzięki temu opis brzmi rzeczowo i profesjonalnie.

Jeżeli ma to być komentarz końcowy utrzymany w rzeczowym tonie, warto unikać stwierdzeń przesądzających o motywach lekarzy. Możesz napisać na przykład:

Pozostaje pytanie, skąd u części personelu medycznego bierze się przekonanie, że można ignorować uwagi pacjenta, przedstawiać w dokumentacji oceny nieodpowiadające rzeczywistemu stanowi zdrowia oraz nie ponosić za to odpowiedzialności. Trudno ocenić, czy wynika to z braku profesjonalizmu, rutyny, niewłaściwych standardów komunikacji, czy też z poczucia bezkarności wynikającego z przekonania, że stanowisko lekarza będzie zawsze traktowane jako bardziej wiarygodne niż relacja pacjenta.

Lub krócej:

Zastanawiam się, czy opisane sytuacje wynikają z braku profesjonalizmu, nadmiernej pewności własnych ocen, rutyny zawodowej, czy też z poczucia bezkarności, które sprawia, że głos pacjenta bywa pomijany lub bagatelizowany.

### Najpierw krótko: co to „gorący kartofel”?

„Gorący kartofel” to potoczne określenie sprawy, której nikt nie chce przejąć, dotknąć ani być za nią odpowiedzialny, bo jest ryzykowna, niewygodna albo potencjalnie „wybuchowa” wizerunkowo.

W polityce i instytucjach publicznych oznacza to zwykle sytuację, w której:

* każdy przerzuca odpowiedzialność na kogoś innego,

* decyzje są odkładane,

* a temat „krąży” między urzędami, jakby parzył w ręce.

---

### Czy tak można nazwać sprawę Szpitala Południowego?

W pewnym sensie — tak, ale z zastrzeżeniem.

Ta sytuacja (wątek 500 tys. zł, korekt faktur, zwrotów i „odsyłania” pieniędzy) ma kilka cech „gorącego kartofla”:

* różne instytucje przekazują sobie interpretacje (ratusz → szpital → prokuratura),

* pojawiają się sprzeczne komunikaty o tym, czy pieniądze faktycznie trafiły i gdzie wróciły, ([Fundacja CMS][1])

* sprawa jest równolegle badana przez kilka organów (prokuratura, NFZ, ratusz).

To klasyczny klimat: „kto ma to teraz rozstrzygnąć i jak to właściwie zaksięgować?”

Ale jednocześnie warto pamiętać: „gorący kartofel” to metafora publicystyczna, a nie opis prawny. W tle są realne procedury, audyty i postępowania, więc to nie jest tylko „przerzucanie odpowiedzialności”, ale też formalne wyjaśnianie sprawy.

---

## Krótki humorystyczny felieton

W Szpitalu Południowym ostatnio zrobiło się tak finansowo dynamicznie, że gdyby księgowość była sportem olimpijskim, Polska miałaby już złoto w sztafecie „przelew–zwrot–korekta”.

Najpierw pojawiło się pół miliona. Potem zniknęło, potem wróciło, potem okazało się, że jednak nie wróciło, tylko wróciło nie tak, jak powinno. Gdyby pieniądze miały GPS, to w tej sprawie zgubiłyby sygnał już na etapie „kliknij przelew”.

I wtedy wchodzi on — klasyk życia publicznego: **gorący kartofel**. Nie taki z pieca, tylko z Exceli i pieczątek. Każdy go widzi, każdy wie, że istnieje, ale nikt nie chce go złapać gołą ręką, bo parzy w reputację szybciej niż kawa w poniedziałek rano.

Ratusz mówi: „to nie u nas”. Szpital mówi: „to nie tak”. Prokuratura mówi: „sprawdzamy”. A kartofel? Kartofel krąży. Jakby miał własny grafik dyżurów.

W pewnym momencie wygląda to już jak gra towarzyska: „przekaż dalej i udawaj, że to nie twoje”. Tylko zamiast muzyki grają komunikaty prasowe, a zamiast krzeseł — stanowiska.

Najbardziej ironiczne jest to, że w medycynie gorących kartofli się nie lubi. Tam raczej chłodzi się temperaturę, stabilizuje pacjenta i działa szybko. W administracji publicznej bywa odwrotnie: im sprawa gorętsza, tym dłużej krąży, bo każdy boi się, że jak ją złapie, to zostawi ślad.

I tak oto mamy kartofla, który nie tylko jest gorący — on jeszcze robi karierę medialną. Brakuje tylko, żeby dostał własny profil w oświadczeniu majątkowym: „aktywa: jeden problem o wysokiej temperaturze politycznej”.

A morale? Proste: w instytucjach publicznych najtrudniej nie jest rozwiązać problem. Najtrudniej jest być tym, który pierwszy go złapie.

[1]: https://tysol.pl/wiadomosci/ratusz-informowal-ze-kacprzyk-oddal-500-tys-zl-jednak-szpital-zwrocil-przelew,180587 "Ratusz informował, że Kacprzyk oddał 500 tys zł. Jednak szpital zwrócił przelew"