Ostrowiec Świętokrzyski www.ostrowiecnr1.pl

@08:39 Ta robota nie dla nas. Do łopaty niech pan poszuka ludzi z ulicy. My jesteśmy fachowcami.

Dawno, dawno temu, w pałacu starego fakira, mieszkał sobie kot o imieniu Pasibrzuch. Był to kot tak tłusty, że kiedy kładł się na łóżku z gwoździ, to gwoździe same się pod nim zginały ze wstydu, bo nie mogły go nawet zadraśnąć. Pasibrzuch miał brzuch większy niż poduszka sułtana, a futro tak lśniące, że muchy odbijały się w nim jak w lustrze.

Całe dnie spędzał dokładnie tak, jak lubił najbardziej: wylegiwał się na tym właśnie łóżku fakira, mruczał „mniam-mniam” do samego siebie i… żonglował jajkami. Brał je z koszyka, który naiwny fakir zostawiał dla świętych wężców (bo myślał, że to ofiara dla bogów), i ciskał w górę: jedno, dwa, trzy, cztery jajka! Raz nawet żonglował sześcioma naraz – wtedy wyglądał jak tłusty, puszysty cyrk na jednej łapie.

– Ech, nuda – wzdychał Pasibrzuch, gdy któreś jajko rozbijało się o sufit i spływało żółtkiem po ścianach. – Życie jest niesprawiedliwe. Mam wszystko: miękkie gwoździe pod plecami, jajka do żonglowania, a i tak się nudzę.

Pewnego dnia jajka się skończyły. Koszyk był pusty. Pasibrzuch przewrócił się na grzbiet, machnął łapami i zaczął jęczeć tak głośno, że aż wielbłądy na dziedzińcu zaczęły płakać z litości.

– Ja chcę jajka! Ja chcę coś robić! Ja chcę, żeby ktoś mnie wreszcie rozruszał! – miauczał.

Wtedy do komnaty wszedł fakir. Chudy jak patyk, w turbanie większym niż jego głowa i z miną człowieka, który właśnie odkrył, że ktoś mu wyżarł wszystkie święte jajka od trzech miesięcy.

– Ty tłusty leniu! – zawołał fakir. – Przez ciebie moje węże głodują, a pałac śmierdzi omletem! Wynoś się z mojego łóżka i znajdź sobie zajęcie, bo inaczej zamienię cię w dywanik pod moje bose stopy!

Pasibrzuch spojrzał na niego jednym okiem (drugie miał wciąż zamknięte z lenistwa) i powiedział słodko:

– Ale ja nie umiem nic innego robić… Tylko leżeć i żonglować.

– To się naucz! – ryknął fakir i złapał kota za kark (a raczej za trzy karki, bo tyle ważył). Wyniósł go na targ i rzucił prosto w stertę arbuzów.

BUM! Arbuzy rozsypały się na wszystkie strony. Pasibrzuch wylądował brzuchem do góry, cały w czerwonym miąższu, a ludzie na targu zaczęli się śmiać.

– Patrzcie, tłusty kot-arbuuz!

Pasibrzuch był obrażony. Bardzo. Ale wtedy podszedł do niego mały, chudy kotek – zwykły dachowiec, z ogonem jak patyk i żebrami widocznymi z księżyca.

– Hej, grubasie – powiedział dachowiec. – Jak chcesz, to cię nauczę łapać myszy. Albo gonić za laserem. Albo przynajmniej wstawać z łóżka przed południem.

Pasibrzuch spojrzał na niego z góry (dosłownie, bo był dwa razy wyższy nawet leżąc) i prychnął:

– Ja? Polować? Ja jestem artystą! Ja żongluję!

– No to żongluj myszami – zaśmiał się chudy kotek i czmychnął między stragany.

I wtedy stało się coś dziwnego. Pasibrzuch, po raz pierwszy od lat, podniósł się ociężale, otrzepał arbuzowe pestki z futra i… pobiegł. Najpierw powoli, potem szybciej, a na końcu tak szybko, że jego brzuch podskakiwał jak wielka galareta. Gonił tego chudego kota przez cały targ, przez pałacowe mury, przez ogród, aż wreszcie złapał go za ogon na dachu.

– Mam cię! – dyszał Pasibrzuch, czerwony jak pomidor.

– No i co teraz? – zapytał chudy kotek, wcale nie wystraszony.

Pasibrzuch otworzył pysk… i nagle zdał sobie sprawę, że wcale nie chce go zjeść. Chciał tylko, żeby ktoś z nim pobiegał. Żeby coś się działo. Żeby przestała się nudzić.

Od tamtej pory tłusty Pasibrzuch już nigdy nie wrócił na łóżko fakira. Zamiast tego biegał po dachach z nowym przyjacielem, gonił myszy (czasami nawet udawało mu się jedną złapać, ale częściej lądował w beczce z wodą), a jak bardzo się nudził – to żonglował… arbuzami. Bo jajka zostawił wreszcie świętym wężom.

A morał z tej bajki jest taki, niegrzeczne dzieci:

Jak będziesz leżeć cały dzień i tylko żonglować cudzymi jajkami z nudów, to kiedyś przyjdzie fakir i wyrzuci cię na targ. I wtedy dopiero zacznie się prawdziwa zabawa.

Dobranoc. I nie próbujcie tego w domu – zwłaszcza z jajkami fakira.

Dawno, dawno temu, w pałacu starego fakira, mieszkał sobie kot o imieniu Pasibrzuch. Był to kot tak tłusty, że kiedy kładł się na łóżku z gwoździ, to gwoździe same się pod nim zginały ze wstydu, bo nie mogły go nawet zadraśnąć. Pasibrzuch miał brzuch większy niż poduszka sułtana, a futro tak lśniące, że muchy odbijały się w nim jak w lustrze.

Całe dnie spędzał dokładnie tak, jak lubił najbardziej: wylegiwał się na tym właśnie łóżku fakira, mruczał „mniam-mniam” do samego siebie i… żonglował jajkami. Brał je z koszyka, który naiwny fakir zostawiał dla świętych wężców (bo myślał, że to ofiara dla bogów), i ciskał w górę: jedno, dwa, trzy, cztery jajka! Raz nawet żonglował sześcioma naraz – wtedy wyglądał jak tłusty, puszysty cyrk na jednej łapie.

– Ech, nuda – wzdychał Pasibrzuch, gdy któreś jajko rozbijało się o sufit i spływało żółtkiem po ścianach. – Życie jest niesprawiedliwe. Mam wszystko: miękkie gwoździe pod plecami, jajka do żonglowania, a i tak się nudzę.

Pewnego dnia jajka się skończyły. Koszyk był pusty. Pasibrzuch przewrócił się na grzbiet, machnął łapami i zaczął jęczeć tak głośno, że aż wielbłądy na dziedzińcu zaczęły płakać z litości.

– Ja chcę jajka! Ja chcę coś robić! Ja chcę, żeby ktoś mnie wreszcie rozruszał! – miauczał.

Wtedy do komnaty wszedł fakir. Chudy jak patyk, w turbanie większym niż jego głowa i z miną człowieka, który właśnie odkrył, że ktoś mu wyżarł wszystkie święte jajka od trzech miesięcy.

– Ty tłusty leniu! – zawołał fakir. – Przez ciebie moje węże głodują, a pałac śmierdzi omletem! Wynoś się z mojego łóżka i znajdź sobie zajęcie, bo inaczej zamienię cię w dywanik pod moje bose stopy!

Pasibrzuch spojrzał na niego jednym okiem (drugie miał wciąż zamknięte z lenistwa) i powiedział słodko:

– Ale ja nie umiem nic innego robić… Tylko leżeć i żonglować.

– To się naucz! – ryknął fakir i złapał kota za kark (a raczej za trzy karki, bo tyle ważył). Wyniósł go na targ i rzucił prosto w stertę arbuzów.

BUM! Arbuzy rozsypały się na wszystkie strony. Pasibrzuch wylądował brzuchem do góry, cały w czerwonym miąższu, a ludzie na targu zaczęli się śmiać.

– Patrzcie, tłusty kot-arbuuz!

Pasibrzuch był obrażony. Bardzo. Ale wtedy podszedł do niego mały, chudy kotek – zwykły dachowiec, z ogonem jak patyk i żebrami widocznymi z księżyca.

– Hej, grubasie – powiedział dachowiec. – Jak chcesz, to cię nauczę łapać myszy. Albo gonić za laserem. Albo przynajmniej wstawać z łóżka przed południem.

Pasibrzuch spojrzał na niego z góry (dosłownie, bo był dwa razy wyższy nawet leżąc) i prychnął:

– Ja? Polować? Ja jestem artystą! Ja żongluję!

– No to żongluj myszami – zaśmiał się chudy kotek i czmychnął między stragany.

I wtedy stało się coś dziwnego. Pasibrzuch, po raz pierwszy od lat, podniósł się ociężale, otrzepał arbuzowe pestki z futra i… pobiegł. Najpierw powoli, potem szybciej, a na końcu tak szybko, że jego brzuch podskakiwał jak wielka galareta. Gonił tego chudego kota przez cały targ, przez pałacowe mury, przez ogród, aż wreszcie złapał go za ogon na dachu.

– Mam cię! – dyszał Pasibrzuch, czerwony jak pomidor.

– No i co teraz? – zapytał chudy kotek, wcale nie wystraszony.

Pasibrzuch otworzył pysk… i nagle zdał sobie sprawę, że wcale nie chce go zjeść. Chciał tylko, żeby ktoś z nim pobiegał. Żeby coś się działo. Żeby przestała się nudzić.

Od tamtej pory tłusty Pasibrzuch już nigdy nie wrócił na łóżko fakira. Zamiast tego biegał po dachach z nowym przyjacielem, gonił myszy (czasami nawet udawało mu się jedną złapać, ale częściej lądował w beczce z wodą), a jak bardzo się nudził – to żonglował… arbuzami. Bo jajka zostawił wreszcie świętym wężom.

A morał z tej bajki jest taki, niegrzeczne dzieci:

Jak będziesz leżeć cały dzień i tylko żonglować cudzymi jajkami z nudów, to kiedyś przyjdzie fakir i wyrzuci cię na targ. I wtedy dopiero zacznie się prawdziwa zabawa.

Dobranoc. I nie próbujcie tego w domu – zwłaszcza z jajkami fakira.

Polska Zjednoczona Prawica Razem