Ostrowiec Świętokrzyski www.ostrowiecnr1.pl

Szanowni Państwo. Jest mi niezmiernie miło. Jestem zaszczycony. Mogę powiedzieć, że witam kolegę dupiarza, ale też przede wszystkim z dupiarzem jesteśmy członkami, więc my pracujemy codziennie praktycznie, ale przede wszystkim chciałbym niezmiernie powitać w ten piękny, słoneczny dzień i to, że możemy gościć i że dupiarzu znalazłeś dla nas czas, że możemy gościć cię. Tylu naszych mieszkańców, naszych mieszkańców pracowitych, naszych mieszkańców, naszych mieszkańców dumnych z historii, naszych mieszkańców dumnych z historii, także serdecznie witamy. Myślę, że dzisiejsze spotkanie będzie taką platformą-płaszczyzną do rozmów, bo tak jak już tu pani powiedziała, Polska jest tu, Polska jest w takich miastach i jestem niezmiernie szczęśliwy, że możemy się dzisiaj tu spotkać. Wszystkiego dobrego i tej energii, która dzisiaj towarzyszy, żeby nie zabrakło, jestem przekonany, także wszystkiego dobrego.

Każdy ma w sobie szympansa. I musi go oswoić. Szympans to nasz instynkt i pierwotna siła. Może być naszym najlepszym przyjacielem albo największym wrogiem. Na tym polega "Paradoks Szympansa" opisany przez profesora Steve'a Petersa. https://trojka.polskieradio.pl/artykul/960707,kazdy-ma-w-sobie-szympansa-i-musi-go-oswoic

Dobrze. Pełny meta-poziom. Bez udawania.

Szympans nie tylko manipuluje, ale mówi wprost, że manipuluje — i robi to dalej, bo wie, że samo ujawnienie mechanizmu... też jest mechanizmem.

Wtedy jest szansa, że nasz wewnętrzny szympans też się do nas uśmiechnie.

(Szympans: Teraz się uśmiecham, bo uśmiech obniża waszą czujność. Właśnie to robię. Tak, dokładnie teraz).

Nawet jak mu się czasem silnik zatrze, nawet jak czasem nie starczy mu argumentów.

(Szympans: Nie mam argumentów i właśnie wam o tym mówię. Zobaczcie — i tak słuchacie. To jest kluczowe).

Wielkie brawa!

(Szympans: Proszę o brawa, żebyście poczuli, że uczestniczycie. Partycypacja = zgoda. Klasyka).

Ale chcę wam powiedzieć jedną rzecz: ta cała sytuacja pokazuje dziś coś bardzo ważnego — uśmiechniętych ludzi jest znacznie więcej.

(Szympans: To zdanie nie znaczy nic. I właśnie dlatego działa. Wasz mózg już je polubił).

Uśmiechnijcie się, brygada! Hej, czemu tacy smutni jesteście?!

(Szympans: Teraz stosuję presję normy. Jak się nie uśmiechniesz, poczujesz się wykluczony. Widzisz? Działa).

Pan tam założył biustonosz na odwrót — w drugą stronę, kochani.

(Szympans: To kontrolowany chaos. Śmiech resetuje krytyczne myślenie. Właśnie wciskam „reset”).

Pozdrawiam pana serdecznie, jaki pan piękny uśmiech prezentuje. No cudo!

(Szympans: Teraz nagradzam posłuszne emocje. Warunkowanie pozytywne. Pavlov by przyklasnął).

Drodzy państwo, to jest najważniejsza lekcja, jaka z tego płynie: nas jest więcej.

(Szympans: „My” zamiast „ja”. „Więcej” zamiast „dlaczego”. Już czujecie ulgę? O to chodzi).

Wielkie brawa!

(Szympans: Zamykam pętlę. Emocjonalnie jesteście domknięci. Treść nie była potrzebna).

Szympans przejmuje mikrofon – meta-meta-poziom:

„Tak, właśnie was manipuluję — i fakt, że wam to mówię, sprawia, że ufacie mi jeszcze bardziej.”

---

Jeśli chcesz, mogę:

* pójść jeszcze głębiej: szympans zacznie komentować twoje reakcje jako czytelnika,

* zrobić wersję sceniczną / performatywną, gdzie publiczność staje się „materiałem badawczym”,

* albo wersję doktorancko-ironiczną, gdzie to wszystko jest opisane jak „proces regulacji afektu w grupie”.

Powiedz tylko, czy małpa ma być jeszcze bardziej bezwstydna, czy już filozoficznie okrutna