Lekarze pracujący po 480 godzin w miesiącu, omijanie procedur przetargowych i tragiczne w skutkach luki w bezpieczeństwie pacjentów. To nie scenariusz mrocznego serialu, ale rzeczywistość ostrowieckiego szpitala wyłaniająca się z najnowszego raportu Starostwa Powiatowego. Dokument, o którego ujawnienie walczył radny Zbigniew Duda, rzuca nowe, drastyczne światło na to co działo się w Wielospecjalistycznym Szpitalu w Ostrowcu Św.
Wygląda na to, że średnia to 16 godzin przez 7 dni w tygodniu.
Myślę że nie są zmuszani , ale robią to z chęci zysku i pazerności . Zapytaj ich ile zarabiają - nie uwierzysz
Jak dowodzą badania, człowiek może pracować efektywnie maks. 8 godzin dziennie. Jak więc lekarz może pracować z pożytkiem dla pacjenta przez 16 godzin?
8 godzin pracuje i 8 godzin śpi na dyrzurze. Zadzwoni telefon to wstaje.
To raport chyba dla Prokuratury tak się wydaje..
Trochę by się tutaj uzbierało....
No chyba że sie za misia w Zakopanem schowa...
A kasa leci.
28.04.2025 Idzie nowe! Ruszamy z pilotażem skróconego czasu pracy
Praca 6 godzin dziennie zamiast ośmiu, a może 3 dni wolne w tygodniu? Możliwości jest wiele. Wkrótce firmy z całej Polski będą miały możliwość przetestowania różnych modeli skróconego czasu pracy. Co ważne, z zachowaniem dotychczasowych wynagrodzeń pracowników i bez redukcji zatrudnienia. W ten sposób odpowiadamy na zmieniające się realia rynku pracy w dobie rewolucji technologicznej. Wkrótce ruszamy! Jesteśmy jednym z najbardziej zapracowanych narodów w Europie, jednak nie zawsze w parze z liczbą spędzonych w pracy godzin idzie efektywność. Co więcej, duża liczba przepracowanych godzin w większości branż często nie prowadzi do zwiększenia produktywności. Brakuje nam czasu na odpoczynek, czasu dla bliskich i dla nas samych. Równolegle jesteśmy świadkami dynamicznych zmian technologicznych i rewolucji AI. (...) https://www.gov.pl/web/rodzina/idzie-nowe-ruszamy-z-pilotazem-skroconego-czasu-pracy
Co prawda strona znajduje się w domenie rządowej (gov.pl), ale rząd informuje, że: "Uwaga! Wszystkie treści i materiały zamieszczane na portalu zielonalinia.gov.pl , opracowywane przez grupę redakcyjną, mają charakter informacyjny. Redakcja portalu dokłada wszelkich starań, aby informacje w nim zawarte były rzetelne i wiarygodne. Nie stanowią one wiążącej interpretacji przepisów prawnych."
Pracującym w porze nocnej przysługuje dodatek:
https://zielonalinia.gov.pl/dodatek-za-prace-w-nocy/
Patologia to dyżury poza szpitalem „na telefon”.
Nikt nie rozlicza pracy na dyżurach więc można pospać. Na SOR wieczne oczekiwanie na te „śpiące królewny” płci obojga
Dlaczego nie ma pracy na 3 zmiany, tylko jakieś dyżury? I praktyka prywatna w tym czasie.
Kładź się spać. Na rano do zakładu za minimalną.
Pan doktor wygarnął spod kocyka na kanapie w szpitalu ?
Ucz się, rób specjalizację, zarobisz.
Można zrobić specjalizację w CBA albo w policji
https://duckduckgo.com/?q=praca+w+CBA+gov
Lekarz podejrzany o przyjmowanie korzyści majątkowych Data publikacji 13.02.2026
Funkcjonariusze Wydziału do walki z Korupcją Komendy Wojewódzkiej Policji w Kielcach wspólnie z policjantami z Jędrzejewa, realizując postanowienie Prokuratora Prokuratury Rejonowej w Jędrzejowie, zatrzymali lekarza Zespołu Opieki Zdrowotnej. Mężczyzna jest podejrzany o przyjmowanie korzyści majątkowych od pacjentów w zamian za, m.in. zwolnienia lekarskie czy recepty. Mężczyzna usłyszał 124 zarzuty korupcyjne. Może mu grozić kara do 10 lat pozbawienia wolności.
Agnieszka Ewa Dziemianowicz-Bąk (ur. 20 stycznia 1984 we Wrocławiu) – polska polityczka, pedagożka, filozofka, badaczka i działaczka społeczna, doktor nauk humanistycznych, posłanka na Sejm IX i X kadencji, minister rodziny, pracy i polityki społecznej w trzecim rządzie Donalda Tuska, wiceprzewodnicząca Nowej Lewicy. Ciąg dalszy w: Wikipedia (PL)
"Reprodukcja - Opór - Upełnomocnienie Radykalna krytyka edukacji we współczesnej zachodniej myśli społecznej"
Rodzaj: Praca doktorska
Realizacja: od 24.05.2012 do 21.02.2018
Klasyfikacja: filozofia
Streszczenie: Celem pracy jest rekonstrukcja i omówienie nurtu radykalnej krytyki we współczesnej, zachodniej refleksji nad edukacją. Przedmiot przeprowadzonych analiz stanowią koncepcje, teorie i badania dotyczące edukacji, które łączy przyjęta perspektywa krytyczna, charakteryzująca się nastawieniem na identyfikację w edukacyjnych systemach i dyskursach struktur, praktyk, mechanizmów i procesów odpowiedzialnych za wytwarzanie i podtrzymywanie porządków opartych na relacjach władzy i dominacji oraz na próbę ich przekroczenia i przezwyciężenia. Sednem tego nurtu jest pedagogika krytyczna, która w pracy przedstawiona została jako podejście o charakterze interdyscyplinarnym i jako perspektywa teoretyczna zasilająca i czerpiąca z obszarów pedagogiki ogólnej i pedagogiki społecznej, filozofii edukacji, filozofii społecznej i politycznej, socjologii edukacji i socjologii problemów społecznych. Zarysowaniu tych obszaru teoretycznych impulsów, inspiracji i odniesień dla współczesnej, radykalnej krytyki edukacji poświęcona jest pierwsza część rozprawy (rozdziały 1, 2 i 3). Podstawowa i jednocześnie najbardziej ogólna teza pracy brzmi: Nurt radykalnej krytyki edukacji we współczesnej, zachodniej myśli społecznej (pedagogicznej, socjologicznej, filozoficznej) jest nurtem wewnętrznie zróżnicowanym, ale dającym się wyodrębnić z grona innych paradygmatów refleksji o edukacji. Przeprowadzona na potrzeby pracy procedura badawcza polegała w pierwszej kolejności na wyodrębnieniu z szerokiego spektrum teorii, podejść i koncepcji, różnorodnie klasyfikowanych i opatrywanych rozmaitymi etykietami ("pedagogika krytyczna", "radykalna", "emancypacyjna", "wolnościowa", "nieautorytarna", "alternatywna" i wiele innych), pewnego zbioru charakteryzującego się spełnianiem przez jego elementy określonych własności - cech radykalnej, krytycznej refleksji nad edukacją, takich jak: orientacja na diagnozę i ujawnienie zniewolenia, opresji, wykluczenia i przemocy obecnych w edukacji i za pomocą edukacji praktykowanych i odtwarzanych; eksponowanie polityczności edukacji; orientacja na zmianę. Kolejnym krokiem było wyodrębnienie trzech, mieszczących się w tym zbiorze typów krytycznego dyskursu o edukacji: dyskursu reprodukcji, dyskursu oporu i dyskursu upełnomocnienia, ich charakterystyka i zilustrowanie ich za pomocą wybranych teorii i badań. Krytycznej rekonstrukcji i omówienia koncepcji zasilających owe trzy paradygmatyczne, dyskursy radykalnej refleksji nad edukacją poświęcona jest druga część rozprawy (rozdziały 4, 5 i 6). Analiza tych dyskursów oraz rekonstruowanie zachodzących między nimi relacji - czasem mających charakter polemiczny, czasem polegających na formułowaniu uzupełnień i komplementarnych wyjaśnień - pozwoliła na zaprezentowanie możliwie kompleksowego obrazu specyficznego rodzaju refleksji nad edukacją, jakim jest szeroko rozumiana pedagogika krytyczna. Charakterystyczną cechą tego obrazu jest dostrzegalna w nim paralela wobec stanu, historii i kondycji zachodniej krytycznej myśli społecznej w ogóle - podobieństwo do przeobrażeń, jakie przeszła szeroko rozumiana myśl krytyczna. Przeobrażenia te także charakteryzuje przejście od marksowskiego materializmu i determinizmu ekonomicznego, poprzez krytykę i rozluźnienie marksistowskich analiz oraz dopuszczenie do krytycznego instrumentarium kategorii o charakterze kulturowym, a także położenie silniejszego akcentu na podmiotowość i psychologiczny wymiar podlegania dominacji i podejmowania wysiłku emancypacji, aż po krytyczny i wzbogacony pluralizmem sporów wokół aplikowalności oryginalnych pojęć i definicji marksistowskiej krytyki społecznej, swoisty "powrót do korzeni" i ponowne sięgnięcie po kategorie takie jak klasa, nierówności ekonomiczne, wyzysk czy radykalna zmiana społeczna, a nawet rewolucja.
Słowa kluczowe: reprodukcja, edukacja, upełnomocnienie, emancypacja, pedagogika krytyczna, teoria krytyczna, krytyka https://ludzie.nauka.gov.pl/ln/profiles/agnieszka.dziemianowicz-b%C4%85k.XLePMsUGHvh
śmieszne: Tomasz Lis przeklina poza kamerą https://www.youtube.com/watch?v=WVzoocILgz4
Dobra to ja coś powiem z głowy. Lista pryszczy na dupie po prostu [ __ ] to ma być, to mają być blokady dróg [ __ ] co to w ogóle jest? To cały dzień [ __ ] robiliśmy tą planszę, Grzesiu? I co to jest [ __ ] Zbuczyn? Gdzie jest [ __ ] napisane, czy to jest droga krajowa, lokalna czy jakaś? Skąd ci biedni ludzie [ __ ] mają to zrozumieć, bo ja z tego nic nie rozumiem. Wypierdalamy tą planszę. Nie ma [ __ ] tej planszy. Z baranami po prostu nie można pracować. I wypierdol mi ten kawałek z Białej. Kontaktujesz? [ __ ] po prostu, po prostu nie mogę tego [ __ ] jeszcze w grafice się zatrudnię, komputerowej.
To dorzucam dwie wersje — ostrzejszą (bliżej oryginału) i subtelną profesorską, żebyś miał kontrast:
## Wersja ostrzejsza (bardziej „pojechana”):
Dobra, ja już nie wytrzymam. To ma być streszczenie pracy doktorskiej robione sześć lat?!
My nad tym siedzimy godzinami i co ja dostaję? „Rekonstrukcja nurtu w szerokim spektrum odniesień”… no ludzie, co to w ogóle znaczy?!
Gdzie tu jest jedno zdanie po polsku, normalne?! Co to jest „procedura wyodrębniania zbioru spełniającego określone własności”? Kto tak mówi?! Kto tak pisze?!
To ma być o edukacji — o szkole — o czymś, co każdy zna! A brzmi jak instrukcja do rozkręcania reaktora atomowego!
I ten podział: reprodukcja, opór, upełnomocnienie… no dobrze, to jest jedyna rzecz, którą da się zrozumieć. To dlaczego to jest zakopane pod toną tego całego bełkotu?!
Sześć lat pisania i efekt jest taki, że człowiek kończy czytać i dalej nie wie, co jest nowego! Czy tam jest jakaś myśl, czy tylko przegląd cudzych pomysłów?!
Wywalamy połowę. Skracamy zdania. Każde słowo ma coś znaczyć, a nie tylko wyglądać mądrze!
Bo na razie to wygląda tak, jakby ktoś bał się napisać proste zdanie, żeby przypadkiem nie wyszło, że wszystko jest prostsze, niż się wydaje.
Ja naprawdę zaczynam rozumieć, dlaczego ludzie nie cierpią tekstów akademickich. To jest dokładnie ten przypadek.
Kontaktujesz?!
## Wersja „zmęczony profesor po trzeciej kawie”:
Szanowni Państwo,
po lekturze streszczenia omawianej rozprawy dochodzę do wniosku, że mamy do czynienia z interesującym problemem badawczym, który został — niestety — przedstawiony w sposób nadmiernie skomplikowany.
Autor niewątpliwie wie, o czym pisze. Szkoda jedynie, że czytelnik musi się tego domyślać.
Najbardziej wartościowy element pracy — podział na trzy podejścia: reprodukcji, oporu i upełnomocnienia — ginie w gąszczu terminologii, która sprawia wrażenie, jakby była celem samym w sobie, a nie narzędziem opisu.
Mam również wrażenie, że znaczna część tekstu poświęcona jest opisywaniu tego, co autor zamierza zrobić, zamiast prezentowaniu wyników tych działań. Innymi słowy: dużo dowiadujemy się o metodzie, niewspółmiernie mniej o rezultatach.
Nie negując kompetencji autora, sugerowałbym daleko idącą rewizję stylu. W obecnej formie tekst sprawia wrażenie, jakby prostota była czymś, czego należało za wszelką cenę uniknąć.
A to, wbrew pozorom, rzadko bywa dobra strategia naukowa.
