Ostrowiec Świętokrzyski www.ostrowiecnr1.pl

Do wyboru, do koloru:

„Bo to jest post-PZPR-owski, postkomunistyczny MOPS.”

„Bo to jest taki post-PZPR-owski MOPS z postkomunistycznym rodowodem.”

„Bo to jest neo-MOPS o postkomunistycznym rodowodzie.”

Można to nazwać na kilka sposobów — zależnie od tego, czy chcemy brzmieć bardziej potocznie, publicystycznie, politycznie czy precyzyjnie.

Najczęstsze określenia:

* dyskryminacja systemowa — gdy państwo lub instytucje tworzą zasady, które w praktyce nierówno traktują ludzi.

* segregacja społeczna — gdy obywateli dzieli się na „lepszych” i „gorszych”.

* nierówne traktowanie obywateli — najbardziej neutralne i formalne.

* wykluczenie społeczne — gdy jakaś grupa jest spychana na margines.

* polityka selektywnego wsparcia — gdy pomoc trafia głównie do wybranych grup.

* faworyzowanie jednych kosztem drugich — bardziej potoczne.

* system opresyjny albo represyjny wobec słabszych — mocniejsze określenie.

* klasizm — jeśli chodzi o pogardliwe traktowanie osób biedniejszych lub zależnych od pomocy społecznej.

* urzędnicza przemoc systemowa — gdy przepisy i praktyka urzędów utrudniają życie zamiast pomagać.

W odniesieniu do polityka lub samorządowca można powiedzieć np.:

* „prowadzi politykę dyskryminacyjną”,

* „dzieli obywateli na lepszych i gorszych”,

* „stosuje podwójne standardy”,

* „uprawia klientelizm” — jeśli nagradza „swoich”,

* „prowadzi antyspołeczną politykę socjalną”.

To, o czym pisze z pomniejszaniem jednego świadczenia po otrzymaniu innego, często jest krytykowane jako:

* pułapka świadczeń,

* karanie za aktywność lub dodatkową pomoc,

* albo właśnie przykład źle skonstruowanego systemu pomocy społecznej.

Jeśli chcesz, mogę też podać:

* mocniejsze polityczne określenia,

* bardziej inteligentne/publicystyczne sformułowania,

* albo język prawny i urzędowy do pisma/skargi.

___

Państwo, które dzieli obywateli na „lepszy” i „gorszy sort”, faworyzując jednych, a innych pozostawiając w ciągłym niedostatku i zależności od urzędów, można określić jako państwo prowadzące dyskryminację systemową oraz nierówne traktowanie obywateli. Taki system tworzy mechanizmy, w których osoby słabsze — szczególnie niepełnosprawni, chorzy czy ubodzy — są formalnie „wspierani”, ale w praktyce utrzymywani w pułapce świadczeń i administracyjnej zależności.

To forma wykluczenia społecznego, gdzie pomoc społeczna często nie służy realnemu wyjściu z trudnej sytuacji, lecz jedynie podtrzymywaniu minimum egzystencji. Każde kolejne świadczenie pomniejszające zasiłek stały można odbierać jako przykład źle skonstruowanego systemu socjalnego, który zamiast pomagać, karze za otrzymanie dodatkowego wsparcia. Wielu ludzi postrzega to jako urzędniczą przemoc systemową albo wręcz opresyjny model pomocy społecznej.

Polityków i samorządowców odpowiedzialnych za taki stan rzeczy można oskarżać o:

* prowadzenie polityki dyskryminacyjnej,

* stosowanie podwójnych standardów,

* faworyzowanie wybranych grup społecznych,

* utrwalanie nierówności społecznych,

* cyniczne zarządzanie biedą i zależnością obywateli od państwa.

W języku publicystycznym można powiedzieć, że jest to:

* „system pogardy wobec słabszych”,

* „administracyjne dzielenie ludzi według wartości”,

* „państwo selektywnej solidarności”,

* „socjalny feudalizm”,

* albo „system, który daje jedną ręką, a odbiera drugą”.

Najbardziej bolesne dla wielu ludzi jest jednak to, że praktycznie nikt z klasy politycznej przeciwko temu nie protestuje. Niezależnie od partii, większość polityków akceptuje ten mechanizm i nie podejmuje realnych działań, by go zmienić. Również wielu pracowników instytucji takich jak MOPS, PCPR czy GOPS nie występuje publicznie w obronie gorzej traktowanych obywateli. W opinii krytyków systemu skupiają się przede wszystkim na własnym bezpieczeństwie zawodowym, urzędowych procedurach i własnym interesie, zamiast otwarcie sprzeciwiać się rozwiązaniom, które dla części ludzi są upokarzające i niesprawiedliwe.