Ostrowiec Świętokrzyski www.ostrowiecnr1.pl

Ja już pisałam, że mam dwóch synów, wcale nie jestem matką jedynaka.

Nie osądzacie? Hmm,to jak nazwiesz stwierdzenie, że " wszystkie paniusie,które brak chęci na drugie potomstwo usprawiedliwiają finansami to zwykłe próżniaki "? Albo " jedynaki to są dopiero egoiści"?, " jedynaki są nieudacznikami przez całe życie ", " mamusie jedynaków są niezaradne życiowo " - to Wasze słowa, same niesprawiedliwe uogólnienia i nieuzasadniona krytyka.

I nie, nie macie wcale racji. Znam mamy jedynaków które świetnie sobie radzą i z wychowaniem dziecka i z pracą zawodową i z prowadzeniem domu. I znam mamy dwójki, trójki dzieci, które nie robią kompletnie nic, nie pracują a brak chęci do ogarnięcia domu usprawiedliwiają tym, że przecież mają dzieci !

Osobiście uważam, że nie ma wielkiej różnicy w posiadaniu jednego czy dwójki dzieci. Różnica jest w posiadaniu lub nie posiadaniu wcale. Tu tak, bo życie małżeństwa z dzieckiem różni się od życia małżeństwa bezdzietnego diametralnie.

A pisząc źle o mamach jedynaków piszecie również źle o tych wszystkich kobietach, które z różnych względów nie mogą mieć więcej dzieci nawet jeśli bardzo chcą. A to już jest z Waszej strony po prostu okrutne i świadczy o kompletnym braku wyobraźni i empatii.

Ja zawsze chciałam mieć 5-6 dzieci ale niestety życie zweryfikowalo moje plany. Mam 3 córeczki i na tym skończę. Nie ma problemu ze " zrobieniem" trudniej wychowac. Nie mam tu na myśli codziennej pracy nad dzieciaczkami tylko o kwestie finansowe. Kiedy ja byłam mała pracował tylko mój tato mama była z nami w domu ( mam dwoje rodzenstwa) i ogólnie wystarczało na życie. Teraz maz pracuje praktycznie na dwa etaty ja trochę dorabiam a wcale kokosów nie ma. Wole mieć trójkę i moc zapewnić im w miarę dobre życie i możliwość rozwijania się , nauki, itd niż mieć duza gromade i zastanawiać cie co dzień co dać dzieciom jeść. Każdy powinien mieć tyle dzieci na ile go stać jeśli oczywiście chce je mieć.

Zawsze byłam szczęśliwa mimo że nie mam rodzeństwa dlatego ze mam wspaniałych rodziców na których zawsze mogłam liczyć.W moim domu zawsze było pełno koleżanek i kolegów bo wszyscy lubili przychodzić.Nie jestem rozpuszczoną księżniczka i nigdy nia byłam.Nie mam problemów w relacjach międzyludzkich więc te głupoty o których pisze ktoś wyżej są śmieszne.O tym czy ktoś jest zaradny czy nie tez nie decyduje posiadanie rodzeństwa.Zgadzam się z "też matka" troche szacunku do zdania innych i empatii zycze co niektorym.Jestem szczesliwym czlowiekiem mam dwoje dzieci i szczęśliwa rodzinę.

a jednak dwójka jak to się mówi wyjątek nie stanowi reguły ale gdzieś to było naukowo udokumentowane jedynak a rodzeństwo.Wiesz koleżanki to nie wszystko inne są relacjie brat siostra lub siostra z siostrą zreszta sama możesz to zaobserwować u siebie a co do opini to każdy ma swoje zdanie i wyraza je.

"A skąd wiesz, że Twoje dziecko chce tego rodzeństwa, że tak na siłę starasz się je uszczęśliwić" to już jest absurd

Gość ktoś to mam sie pytać dwulatka czy chce mieć braciszka albo siostrzyczkę? Ty puknij sie w główkę. A może poczekać aż 18 lat skończy i wtedy zapytać? Tylko już mogę w wieku 50-ciu lat nie urodzić.

Od każdej reguły wyjątki są bo czasami trafi się jedynak/czka która jest wychowana dobrze. Potrafi się dzielić,iść na kompromis,dogadać z innymi,nie jest egoistycznym samolubem. Jednakże w/g wszystkich badań to z jedynakami relacje są bardzo ciężkie i w życiu dorosłym takie osoby nie potrafią tworzyć dobrych relacji z najbliższymi.

Posiadanie rodzeństwa lepiej wpływa na wychowanie dzieci.

Szybciej uczą się samodzielności , stają się opiekuńcze,uczą się dzieli,słuchać,iść na kompromis. Jedynaki zawsze mają rację nawet jak nie mają i to jest moje i tylko moje.

Związek z jedynakiem to tylko ustępstwa,przepraszanie za wszystko,uległość a na końcu jak psychika nie wytrzyma nogi za pas i jak najdalej uciekać bo w takim związku nawet najgorsza fajtłapa nie wytrzyma,chyba że na prochach.

Moim zdaniem i z moich obserwacji wynika że najbardziej samolubne i rozpieszczone są najmłodsze dzieci w rodzinie. Przyzwyczajone, że wszyscy łącznie ze starszym rodzeństwem latają koło nich i ustępują. A już najgorsze są tzw. późne dzieci, np. trafi się trzecie małe jak dwójka poprzednich to już nastolatki. Wtedy taki późny maluch to już istny książę. Jako dorosły oczekuje, że wszyscy będą na jego usługi. Koszmar.

Gościowko, bo co innego masz powiedzieć? Nie wiesz jak to jest mieć rodzeństwo i już zapewne się nie dowiesz. Twoje wywody są więc nic nie warte.

Do gość 12.03 wyraziłam swoje zdanie chyba mogłam.Ty masz patent na wszystko jak widać po tonie twojej wypowiedzi.Jak obserwuję moich przyjaciół i ich relacje z rodzeństwem to cieszę się ze jestem sama.Wiem ze jak będzie taka potrzeba to muszę zaopiekować się rodzicami i nie będę się z nikim szarpala o to kto to ma zrobic.Lepiej miec prawdziwych przyjaciół wśród obcych ludzi na których można liczyć niż pseudorodzine która cieszy się z naszych niepowodzeń.Znam i wspaniałe rodzeństwa, niestety więcej jest tych poobrazanych na siebie niestety.Szanuj zdanie innychi pozwól im się wypowiedzieć a teksty typu"twoje wywody są nic nie warte "rzeczywiście świadczą o twojej kulturze.Mnie rodzice nauczyli ze mogę się z kimś nie zgadzać ale powinnam uszanować jego zdanie.

Marzę chociaż o jednym :)

Nigdzie nie napisałem, że mam patent na wszystko. Również wyraziłem swoje zdanie ;) Po raz kolejny jednak się powtórzę. To, że wśród znajomych masz złe przykłady relacji rodzinnych nie oznacza, że wszystkie takie są. Otóż te relacje wynikają przede wszystkim z wychowania i więzi jakie panują w danej rodzinie. Skoro złe przykłady bierzesz za oczywistość i uważasz, że u Ciebie byłoby tak samo to sorry ale należałoby się zastanowić nad sobą. Nie wystawiasz tym samym dobrego świadectwa ani sobie ani tym bardziej całej swojej rodzinie ;) Szanuję zdanie innych i nikomu wypowiadać się nie zabraniam. Sam też jak widać ochoczo z tego przywileju korzystam.

Do gość 9.29 Nigdzie nie napisałam ,ze uważam wszystkie relacje z rodzeństwem za złe. Po prostu wokół jak obserwuje rzeczywistość to widzę całą masę konfliktów między rodzeństwem i dlatego takie zdanie wyraziłam.Nie biorę tego za oczywistość nie wiem skąd takie wnioski .nigdzie tez nie napisałam ,że u mnie byłoby tak samo ,ponieważ tego nie wiem.Chciałam uzmysłowić co niektórym ,ze bycie jedynakiem to nie jest wcale żadna tragedia,ponieważ w relacjach z rodzeństwem różnie bywa tyle. Dorobiłeś do tego całą ideologię więc to ty zastanów się nad sobą .Mojej rodziny się nie czepiaj bo ma się świetnie i relacje w niej są bardzo dobre.Jedynacy tez mogą mieć szczęśliwe rodziny jak widać.