Ostrowiec Świętokrzyski www.ostrowiecnr1.pl

cz 4

Trybunał Konstytucyjny

Trybunał Konstytucyjny w opinii społecznej jest najbardziej wiarygodną instytucją państwa polskiego. Jest to wielkie osiągnięcie 3 Rzeczpospolitej, którego źródła tkwią w konsekwentnym utrzymywaniu niezależności TK od władz i systemu politycznego.

[...] Trybunał nie należy w odbiorze publicznym do systemu władzy ani sądowniczej, ani legislacyjnej, ani, tym bardziej, wykonawczej. On jest ponad nimi. Jest też – jako instancja ostateczna – trochę osobny i tajemniczy. Publiczność zagląda do środka tylko w momentach napięć politycznych, w których świat polityczny,a w ślad za nim społeczeństwo, liczą na jego rolę arbitra.

Ta niezależność i pewna osobność TK prowokowały niekiedy usiłowania wpływania na jego działalność przez powoływanie sędziów bardziej politycznych niż merytorycznych.

Prawo i Sprawiedliwość nie chce zdać się w tej materii na przypadek i znalazło rozwiązanie. Obecnie “Trybunał Konstytucyjny składa siê z 15 sędziów, wybieranych

indywidualnie przez Sejm na 9 lat spośród osób

wyróżniających się wiedzą prawniczą. Ponowny wybór do składu Trybunału jest niedopuszczalny”.

Projekt PiS: „Trybunał Konstytucyjny składa siê z 18 sędziów […] Sędziego Trybunału Konstytucyjnego powołują, w przypadku zwolnienia urzędu sędziowskiego,

kolejno: Prezydent Rzeczypospolitej, Sejm i Senat spośród osób nieskazitelnego charakteru wyróżniających się wiedzą i dooewiadczeniem prawniczym. Sejm lub Senat powołuje sędziego Trybunału Konstytucyjnego bezwzględną większością głosów.”

Wybór prezesa obecnie: „Prezesa i Wiceprezesa Trybunału Konstytucyjnego powołuje Prezydent Rzeczypospolitej spośród kandydatów przedstawionych przez

Zgromadzenie Ogólne Sędziów Trybunału Konstytucyjnego.”

A według PiS? Nic nie może być pozostawione przypadkowi: „Prezydent Rzeczypospolitej

powołuje spośród sędziów Trybunału Konstytucyjnego jego Prezesa i dwóch wiceprezesów. Funkcje te sprawują oni przez okres 4 lat od dnia powołania,

lecz nie dłużej niż do końca sprawowania urzędu sędziego Trybunału Konstytucyjnego.

Tę samą funkcję można pełnić tylko raz.”[...]

cdn

p.s.

Widzę , że co niektórych zmusiłam do pracy umysłowej.Nie ujawnianie autora było zamierzone, gdyż kubły pomyj na niego, i na mnie zapewne też wylałyby się przy pierwszym poście na temat konstytucji.

Poza tym piszę w wątku na temat książki w której jest współautorem. Widzę też , że udało mi się zmusić niektórych do przeczytania jednak choć trochę. Przyda się na przyszłość.

Tymczasem;)

cz 5

Sądownictwo

Fundamentalnym filarem państwa prawa jest niezależne sądownictwo. W demokratycznym

systemie stanowi ono poważny kłopot, ogranicza bowiem woluntaryzm rządzących. Niezależny sędzia może zatrzymać całą machinę państwową, może uprzeć się i nie zechcieć realizować doraźnych celów politycznych władzy. Jest na to jednak rada, i Prawo i Sprawiedliwość to remedium odkryło.

Według projektu PiS „sędziego powołuje Prezydent Rzeczypospolitej na wniosek

Rady do Spraw Sądownictwa, wskazując sąd, w którym osoba powołana sprawuje urząd sędziowski”. Sędzią ma się być dożywotnio, chyba, że „Sędzia, którego dotychczasowe postępowanie świadczy o niezdolności lub braku woli rzetelnego sprawowania

urzędu, może zostać złożony z urzędu przez Prezydenta Rzeczypospolitej na wniosek Rady do Spraw Sądownictwa, wyrażony w uchwale podjętej większością 3/5 ustawowej liczby członków Rady po przeprowadzeniu określonego w ustawie

postępowania z udziałem osoby, której dotyczy. Akt Prezydenta Rzeczypospolitej nie

podlega zaskarżeniu.”

Według obowiązującej konstytucji na straży niezależności sądów i niezawisłości

sędziów stoi Krajowa Rada Sądownictwa. Składa się ona z: „Pierwszego Prezesa Sądu Najwyższego, Ministra Sprawiedliwości, Prezesa Naczelnego Sądu Administracyjnego i osoby powołanej przez Prezydenta Rzeczypospolitej, piętnastu członków wybranych spośród sędziów Sądu Najwyższego, sądów powszechnych, sądów administracyjnych i sądów wojskowych, czterech członków wybranych przez Sejm spośród posłów oraz dwóch członków wybranych przez Senat spośród senatorów.”

KRS sama wybiera sobie przewodniczącego i zastępców. Z tym składem KRS nie

poradzi sobie żaden prezydent, ani prezes jakiejś partii rządzącej.

3/5 oznacza 60% głosów.

Policzmy, jak chce rozwiązać to PiS: „Przewodniczącym Rady do Spraw Sądownictwa

jest z urzędu Prezydent Rzeczypospolitej, a jego zastępcami są z urzedu Pierwszy Prezes Sądu Najwyższego, Prezes Naczelnego Sądu Administracyjnego i Minister Sprawiedliwości.” Wszyscy powołani przez prezydenta. To daje 4 głosy.

„W skład Rady do Spraw S¹downictwa wchodzą ponadto: cztery osoby powołane

przez Prezydenta Rzeczypospolitej oraz po dwie osoby powołane, przez Sejm i Senat bezwzględną większością głosów w każdej z izb – spośród osób wyróżniających się wiedzą o wymiarze sprawiedliwości, cztery osoby powołane przez Ministra

Sprawiedliwości spośród sędziów wyróżniających się doświadczeniem zawodowym związanym z orzekaniem w instancji odwoławczej przez co najmniej 10 lat.” A zatem na 16 osób w RdSS przynajmniej 11 głosowałoby tak, jak chce prezydent.

12/16 to więcej niż 3/5, a zatem prezydent może mieć pełną gwarancję, że jego wola

będzie spełniona.

Sędziów i sądy ma w ten sposób PiS-owski prezydent opanowane.

Podporządkowanie sobie RdSS może prowadzić do poważnych nadużyć, gdyż nikt nie będzie śmiał się sprzeciwić prezydentowi, zwłaszcza jeśli sędziowie będą wywodzić ze środowisk związanych z pis. Wtedy o niezawisłości sędziów będzie można co najwyżej pomarzyć.

cz 6 - tu chyba opisany jest najbardziej niebezpieczny

pomysł, niebezpiecznie zbliżający nasz ustrój do ustroju Białorusi.

Demokratura

Wyjaśniamy najpierw, co to jest demokratura. Jest to taka demokracja, w której nie ma obecnego bałaganu, żeby przed wyborami nie było wiadomo, kto po wyborach będzie rządzić.

Ustrój zmieni się na prezydencki, ale specyficzny.

Art. 94 nowego projektu konstytucji daje prezydentowi pół roku po objęciu urzędu prawo do rozwiązania Sejmu bez konkretnego powodu. Ot tak, jak Sejm mu się nie będzie podobać, to go ciach, i nie ma.

Art. 122 pozwala prezydentowi nie powołać rządu (premiera i ministrów) wybranych przez Sejm, jeśli uzna, że zachodzi „uzasadnione podejrzenie, że nie będą oni przestrzegać prawa”. Co to jest „uzasadnione podejrzenie”? Nie wiadomo. Kto ma je uzasadnić? Nie wiadomo. W praktyce rząd będzie taki, jak chce prezydent,i już.

Art. 103 pozwala prezydentowi jednoosobowo zarządzić referendum nad ustawą uchwaloną przez Sejm, która mu się nie podoba. A gdy wynik referendum będzie po jego myśli, może rozwiązać Sejm. Na wszelki wypadek Art. 8 konstytucji według PiS obniża próg ważności referendum do 30 procent frekwencji.

Art. 105 daje kolejną możliwość. Prezydent może też zastosować odwrotną kolejność.

Najpierw zarządzić referendum na własnym projektem ustawy, a później, jeżeli Sejm jej nie uchwali, Sejm rozwiązać.

A co będzie, gdy PiS straci władzę i będą nowe wybory? Spokojnie, prezydent czuwa. Po pół roku rozwiąże Sejm (Art. 94) i nastąpią kolejne wybory, a jak trzeba to kolejne, kolejne, tak długo, aż wygra PiS. Nigdzie nie jest powiedziane, że Art.94 ma być stosowany jeden raz.

Prezydent oczywiście odpowiada za naruszenie konstytucji, ale tylko umyślne, zaś premier i ministrowie – za każde. A zresztą po co prezydent miałby taką konstytucję naruszać.

Do kompletu tych pomysłów, sędziami Trybunału Stanu nie muszą być wcale zawodowi

sędziowie. Mogą być znajomi prezydenta, albo prezesa.

Art. 106 pozwala rządowi zabronić posłom wnoszenia poprawek do rządowej ustawy.

Art. 62 upoważnia rząd do udzielenia prezydentowi wydawania dekretów z mocą ustawy, a przypomnijmy, że rząd będzie zawsze taki, jak chce prezydent, bo uchwała Sejmu co do składu rządu wcale go nie wiąże (Art. 122), a trudno sobie wyobrazić, by Sejm, który może być w każdej chwili rozwiązany (Art. 94, 103 i 105)uchwalił skład rządu, którego prezydent nie chce.

W praktyce prezydent może tak długo rozwiązywać Sejm, aż ten będzie mu uległy i powoła rząd po jego myśli. Nazwijmy to wprost: prezydent ustala skład Sejmu i rządu.

Wtym Sejmie liczba posłów ma być zmniejszona do 360, a do wniesienia poselskiego projektu ustawy potrzebne będzie 36 posłów (obecnie 15). No to co? A no to, ze mniejsze partie nie będą mogły wnosić projektów ustaw. Zresztą, jak widzimy,i tak każdą ustawę może prezydent obalić. Chodzi tylko o to, by miał z tym mniej roboty.

Oczywiście autorem tej wnikliwej analizy jest Piotr Rachtan, dziennikarz niezależnego portalu studioopinii.pl. Wydawałoby się, że skoro piszę o tym w wątku nt. książki m.in Piotra Rachtana, to muszą moje posty tego dotyczyć. Poza tym nigdzie nie napisałam, że są to moje analizy, tylko że wkleję je w wolnym czasie.